Τετάρτη, 14 Απριλίου 2021

Ο ΜΕΓΑΣ ΚΑΝΩΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΚΡΗΤΗΣ

Μητροπολίτης Νέας Σμύρνης Συμεών

Ο Μέγας Κανών, που συνέθεσε ο άγιος Ανδρέας ο Ιεροσολυμίτης, αρχιεπίσκοπος Κρήτης κι ένας απ᾿ τους πιο εξέχοντες εκπροσώπους της εκκλησιαστικής ποιήσεώς μας, είναι ένας από τους πιο υπέροχους και περισσότερο γνωστούς ύμνους στο εκκλησιαστικό πλήρωμα. Ψάλλεται τμηματικά τις τέσσερις πρώτες ημέρες της Καθαρής Εβδομάδας και ολόκληρος την Πέμπτη της ε´ εβδομάδας της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Αποτελεί ένα εγερτήριο σάλπισμα που αποβλέπει στο να φέρει τον άνθρωπο σε συναίσθηση της αμαρτωλότητάς του και να τον οδηγήσει μέσα από τη συντριβή και τη μετάνοια κοντά στον Θεό.

Ο Μέγας Κανών είναι ύμνος βαθιάς συντριβής και συγκλονιστικής μετανοίας. Ο άνθρωπος, που αισθάνεται το βάρος της αμαρτίας· που γεύεται την πικρία της μακριά από τον Θεό ζωής· που κατανοεί τις τραγικές διαστάσεις της αλλοτριώσεως της ανθρώπινης φύσεως στην πτώση και την αποστασία της από τον Θεό, συντρίβεται. Κατανύσσεται. Αναστενάζει βαθιά και ξεσπά σε θρήνο γοερό. Έναν θρήνο όμως που σώζει, διότι ανοίγει τον δρόμο της μετανοίας. Τον δρόμο που επαναφέρει την ανθρώπινη ύπαρξη κοντά στον Θεό, την πηγή της αληθινής ζωής και το πλήρωμα της άρρητης χαράς και ευφροσύνης.

Η δομή του

Το πιο αξιόλογο και περισσότερο γνωστό απ᾿ όλα τα έργα του αγίου Ανδρέα είναι ασφαλώς ο Μέγας Κανών. Ξεχωρίζει ανάμεσα στους πολλούς Κανόνες του για την πρωτοτυπία του και την έκτασή του. Η έκτασή του αυτή είναι ᾿κείνη που του έδωσε και την ονομασία Μέγας. Ο Μέγας Κανών είναι ένα από τα ευγενέστερα προιόντα βαθιάς θρησκευτικής πείρας. Η αξία του από πλευράς θρησκευτικής και αισθητικής είναι μεγάλη και κατέχει εκλεκτή θέση στην όλη εκκλησιαστική ποίηση και τη λατρεία της Εκκλησίας.


Αποτελείται από εννιά Ωδές, από τις οποίες η β´ και η γ´ έχουν από δύο Ειρμούς και η Ϛ´ διαιρείται σε δύο τμήματα. Το δεύτερο τμήμα της δεν έχει δικό του Ειρμό. Ίσως παλαιότερα να είχε και στον τελικό καταρτισμό του Τριωδίου να εξέπεσε. Μπροστά από κάθε τροπάριό του έχει τεθεί στίχος απ᾿ τους Μακαρισμούς. Σχετικά με τον αριθμό και την τάξη των τροπαρίων πρέπει να πούμε ότι υπάρχει μια ποικιλία στα χειρόγραφα κι έτσι δεν μπορούμε να ξέρουμε απόλυτα ποια είναι γνήσια και ποια παρέμβλητα. Τα τροπάρια που αναφέρονται στην οσία Μαρία την Αιγυπτία και τον ίδιο τον Άγιο είναι φανερό ότι δεν προέρχονται από τη γραφίδα του αγίου Ανδρέα, αλλ᾿ ότι είναι μεταγενέστερα. (Στο συμπέρασμα αυτό καταλήγουν όλοι οι ερευνητές, γι᾿ αυτό κι εμείς τα παραλείψαμε στην παρούσα εργασία). Σύμφωνα με το Τριώδιο που βρίσκεται στη λειτουργική χρήση της Εκκλησίας, στο οποίο κι εμείς στηριχτήκαμε (έκδοση Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, Αθήναι 1960), ο αριθμός των τροπαρίων έχει ως εξής· α´ 25, β´ 41, γ´ 28, δ´ 29, ε´ 23, Ϛ´ 33, ζ´ 22, η´ 22, και θ´ 27. Συνολικά δηλαδή ο Μέγας Κανών αποτελείται από 11 Ειρμούς και 250 τροπάρια. Κατά μια εκδοχή ο άγιος Ανδρέας έγραψε τόσα τροπάρια, όσοι είναι και οι στίχοι των εννιά βιβλικών ωδών.

Τα περιστατικά της συγγραφής

Τα περιστατικά κάτω απ᾿ τα οποία ο άγιος Ανδρέας συνέθεσε τον Κανόνα δεν μας είναι γνωστά. Δεν έχουμε συγκεκριμένες μαρτυρίες, που να αναφέρονται στον χρόνο, τον τόπο και τα πλαίσια της συνθέσεώς του. Προς την κατεύθυνση αυτή μια κάποια βοήθεια μας δίνουν μερικά προσωπικά στοιχεία και ενδείξεις του ίδιου του Κανόνος. Ο ποιητής μερικές φορές αναφέρεται στην ηλικία του· «Ερριμμένον με, Σωτήρ, / προ των πυλών σου / καν εν τω γήρει… / αλλά προ του τέλους / …» (α´ 13)· «Εκ νεότητος, Σωτήρ, / τας εντολάς σου επαρωσάμην, / όλον εμπαθώς, / αμελών, ραθυμών / παρήλθον τον βίον…» (α´ 20)· «Ο χρόνος ο της ζωής μου / ολίγος…» (δ´ 23. Βλέπε και δ´ 2, η´ 6 κ.α.). Από τις παραπάνω ενδείξεις πρέπει να συμπεράνουμε ότι ο ποιητής συνέθεσε τον Κανόνα σε ηλικία προχωρημένη.

Το τελευταίο τροπάριο του Μεγάλου Κανόνος μας δίνει τη δυνατότητα για ένα ακριβέστερο καθορισμό του τόπου συγγραφής· «Την πόλιν σου φύλαττε, / Θεογεννήτορ άχραντε· / εν σοι γαρ αύτη / πιστώς βασιλεύουσα, / εν σοι και κρατύνεται / και διά σου νικώσα…». Φαίνεται δηλαδή ότι ο άγιος Ανδρέας συνέγραψε τον Κανόνα στην Κωνσταντινούπολη είτε πριν εκλεγεί αρχιεπίσκοπος Κρήτης είτε μετά, σε κάποιο ταξίδι του και μάλιστα κοντά χρονικά σε κάποια επιτυχή απόκρουση βαρβαρικής επιδρομής («εν σοι κρατύνεται», «διά σου νικώσα», «τροπούται πάντα πειρασμόν», «σκυλεύει πολεμίους»). Ίσως των Αράβων το 717.


Το θέμα του

Το Συναξάριο της Πέμπτης της ε´ εβδομάδας των Νηστειών (της ημέρας δηλαδή που ψάλλεται ο Μέγας Κανών) ως εξής αναφέρεται στο θέμα, το περιεχόμενο και τους σκοπούς του ποιήματος· «πάσαν γαρ Παλαιάς και Νέας Διαθήκης ιστορίαν ερανισάμενος και αθροίσας, το παρόν ηρμόσατο μέλος, από Αδάμ δηλαδή μέχρι και αυτής της Χριστού Αναλήψεως και του των Αποστόλων κηρύγματος. Προτρέπεται γούν διά τούτου πάσαν ψυχήν, όσα μεν αγαθά της ιστορίας ζηλούν και μιμείσθαι προς δύναμιν, όσα δε των φαύλων αποφεύγειν, και αεί προς Θεόν ανατρέχειν διά μετανοίας, διά δακρύων και εξομολογήσεως, και της άλλης δηλονότι ευαρεστήσεως». Θέμα δηλαδή του Μεγάλου Κανόνος είναι η παρουσίαση της τραγικής καταστάσεως του ανθρώπου της πτώσεως και της αμαρτίας και η θερμή παρακίνησή του να μετανοήσει και να επιστρέψει κοντά στον ζώντα και αληθινό Θεό.

Η διαπραγμάτευση του θέματος είναι πρωτότυπη, έντονα δραματική και πλαισιώνεται από τη χρήση ενός πλήθους παραδειγμάτων αποβλέπει στην παρακίνηση της ψυχής να μιμηθεί τις καλές πράξεις των ευσεβών και ν᾿ αποφύγει τις κακές των ασεβών. Τα περισσότερα από τα βιβλικά παραδείγματα είναι παρμένα από την Παλαιά Διαθήκη. Αυτό κυρίως γίνεται στις πρώτες οκτώ Ωδές (όπου, βέβαια, αναφέρονται σποραδικά πρόσωπα και γεγονότα και της Καινής Διαθήκης). Μας το υπογραμμίζει και ο ίδιος ο ποιητής στο τροπάριο θ´ 2· «Μωσέως παρήγαγον, /ψυχή, την κοσμογένεσιν / και εξ εκείνου / πάσαν ενδιάθετον / γραφήν ιστορούσάν σοι / δικαίους και αδίκους, / ων τους δευτέρους, ω ψυχή, / εμιμήσω, ου τους πρώτους, / εις Θεόν εξαμαρτήσασα».

Τα βιβλικά πρόσωπα, που χρησιμοποιούνται από τον ποιητή, κρίνονται ανάλογα με τη συμπεριφορά τους προς τον Θεό και τον νόμο Του και τη διαγωγή τους μες στην Ισραηλιτική κοινωνία. Έτσι προβάλλεται ιδιαίτερα η παιδαγωγική τους αξία. Τόσο των θετικών παραδειγμάτων, που θα πρέπει να μιμηθεί ο πιστός, όσο και των αρνητικών, που οφείλει ν᾿ αποφύγει.

Ο ιερός Ανδρέας αντλεί τις υποθέσεις του από διάφορα βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης. Οι περισσότερες είναι παρμένες από τη Μωσαική Πεντάτευχο, δεν λείπουν όμως και από άλλα βιβλία, όπως του Ιησού του Ναυή, των Κριτών, των Βασιλειών, των Ψαλμών, του Ιώβ, του Ιωνά, του Ιερεμία και του Δανιήλ.

Η θ´ ωδή είναι η μόνη που προέρχεται από την Καινή Διαθήκη (Λουκ. 1,46-55), γι᾿ αυτό και ο άγιος Ανδρέας τα παραδείγματα των τροπαρίων της τα δανείστηκε αποκλειστικά απ᾿ αυτήν. Το δηλώνει άλλωστε ο ίδιος στο τέταρτο τροπάριό της, με το οποίο και αρχίζει τη χρήση Καινοδιαθηκικών παραδειγμάτων· «Της Νέας παράγω σοι / Γραφής τα υποδείγματα / ενάγοντά σε, / ψυχή, προς κατάνυξιν· / δικαίους ούν ζήλωσον, / αμαρτωλούς εκτρέπου…». Τα παραδείγματα αυτά αναφέρονται κυρίως στον Χριστό και τα θαύματά Του και είναι όλα παρμένα αποκλειστικά από τα ιερά Ευαγγέλια.

Η χρήση του

Ο Μέγας Κανών από την αρχή, φαίνεται, προορίστηκε για τη λατρεία. Αυτό συμπεραίνουμε απ᾿ το ποιητικό είδος του, τη σύνδεσή του με τις Βιβλικές ωδές, που ήταν στη λειτουργική χρήση της πρώτης Εκκλησίας, και την όλη διάρθωσή του με τις ικεσίες, τις λατρευτικές επικλήσεις και τα άλλα λειτουργικά του στοιχεία. Που και πότε ακριβώς πρωτομπήκε στη λειτουργική χρήση δεν μας είναι γνωστό. Ίσως σε Εκκλησίες της Κρήτης, όταν ακόμη ζούσε και επισκόπευε ο Άγιος.

Σήμερα, στη λειτουργική πράξη που επικράτησε, ο Μέγας Κανών, όπως είναι γνωστό, ψάλλεται στον Όρθρο της Πέμπτης της ε´ εβδομάδας των Νηστειών, γι᾿ αυτό και η ημέρα επικράτησε να λέγεται «Πέμπτη του Μεγάλου Κανόνος». Στα μοναστήρια συνεχίζεται η παλαιά τάξη να ψάλλεται στον Όρθρο, ενώ στους ενοριακούς ναούς των πόλεων το απόγευμα της Τετάρτης μαζί με το Μικρό Απόδειπνο.

Μαζί με την Ακολουθία του Μεγάλου Κανόνος διαβάζεται ο βίος της αγίας Μαρίας της Αιγυπτίας και ψάλλεται και Κανόνας αφιερωμένος στην Οσία με ακροστιχίδα· «Συ η οσία Μαρία βοήθει». Η μνήμη της οσίας Μαρίας εορτάζεται την 1η Απριλίου και την Ε´ Κυριακή των Νηστειών. Ο συσχετισμός του βίου της με τον Μεγάλο Κανόνα και η προσθήκη αργότερα και ιδιαίτερου Κανόνα, που συντάχθηκε κάτω απ᾿ την επίδραση του πρώτου, έγινε προφανώς διότι η μεγάλη Οσία αποτελεί ένα ζωηρό υπόδειγμα ειλικρινούς μετανοίας, το οποίο άριστα συνδυάζεται με το πνεύμα και τους σκοπούς του Μεγάλου Κανόνος. Η σχετική τυπική διάταξη του Τριωδίου μας λέγει τα εξής· «Τη Τετάρτη εσπέρας, περί ώραν δ´ της νυκτός σημαίνει. Και συναχθέντες εν τη Εκκλησία, ευλογήσαντος του ιερέως, μετά τον Εξάψαλμον, το Αλληλούια και τα Τριαδικά… και αναγινώσκομεν τον βίον της οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας εις δόσεις δύο. Είτα μετά τον Ν´ Ψαλμόν, αρχόμεθα ευθύς ψάλλειν τον Κανόνα αργώς και εν κατανύξει, ποιούντες εις καθέν τροπάριον μετανοίας γ´ και λέγοντες· Ελέησόν με, ο Θεός, ελέησόν με».

Η σημασία του Μεγάλου Κανόνος μες στη λειτουργική ζωή της Εκκλησίας πιστοποιείται κι από δύο άλλα δεδομένα που έχουμε· πρώτον ότι ορίστηκε να γίνεται το πρωΐ της Πέμπτης η θεία Λειτουργία των Προηγιασμένων, δείγμα σεβασμού της λειτουργικής συνειδήσεως της Εκκλησίας προς την ημέρα που ψάλλουμε τον Μεγάλο Κανόνα, και δεύτερον ότι διαιρέθηκε σε τέσσερα μέρη και τμηματικά ψάλλεται μαζί με την Ακολουθία του Μεγάλου Αποδείπνου και τις πρώτες τέσσερις ημέρες της α´ εβδομάδας των Νηστειών.

Ο Μέγας Κανών ψάλλεται σε ήχο πλάγιο του β´. Είναι ήχος γλυκός, κατανυκτικός και εκφραστικός ιδιαίτερα του πένθους και της συντριβής της ψυχής, γι᾿ αυτό και χρησιμοποιείται πολύ στην υμνογραφία της Μεγάλης Εβδομάδας. Ο γοργός μάλιστα ειρμολογικός ρυθμός του, στον οποίο ψάλλονται τα τροπάρια του Μεγάλου Κανόνος, πέρα από την κατάνυξη και τη συντριβή που μεταδίδει, εκφράζει και την ιερή ανησυχία της υπάρξεως να επιτύχει την εν Χριστώ απολύτρωσή της.

Τα ποιητικά στοιχεία του

Ο Μέγας Κανών είναι δημιούργημα εμπνευσμένου ποιητή με πλούσιο λυρισμό και άφθονα ποιητικά στοιχεία. Οι ζωηρές περιγραφές, οι χτυπητές εικόνες, το πλήθος των παραδειγμάτων, οι πετυχημένοι συμβολισμοί και η ζωντανή και συνάμα απλή γλώσσα σε συνδυασμό και με την κατανυκτική ψαλμωδία προσδίδουν μια ξεχωριστή ομορφιά και χάρη στο ποίημα και αιχμαλωτίζουν το ενδιαφέρον του ακροατή η και του αναγνώστη.

Πιο συγκεκριμένα για τα ποιητικά στοιχεία του παρατηρούμε·

Ο άγιος Ανδρέας τηρεί προσεκτικά την ισοσυλλαβία και την ομοτονία μεταξύ ειρμών και τροπαρίων. Σπάνια πολύ διασπάται από δυσκολία του ποιητή να εύρει την κατάλληλη λέξη η από σφάλματα των αντιγραφέων. Συχνά συναντούμε την ομοιοκαταληξία, συχνότερα την παρήχηση και όχι σπάνια την επωδό. Η χρήση ερωτήσεων και η εισαγωγή διαλόγων, στην οποία καταφεύγει συχνά ο ποιητής, προσδίδει στον Κανόνα έντονη δραματικότητα.

Το ύφος του Κανόνος είναι ιδιαίτερα ζωηρό και εξωραισμένο. Τη ζωηρότητα δημιουργεί η χρήση του κλιμακωτού και ασύνδετου σχήματος και οι δυνατές αντιθέσεις σε λέξεις και έννοιες. Τη χάρη και την ομορφιά εξασφαλίζουν οι ποιητικές εικόνες, οι παρομοιώσεις, τα εντυπωσιακά επίθετα που αφθονούν και οι ωραίες σπάνιες λέξεις που χρησιμοποιεί.

Βιβλικά πρόσωπα σκιαγραφούνται με δύναμη και χάρη και ιστορικά γεγονότα περιγράφονται με θαυμαστή παραστατικότητα και εξαιρετική πυκνότητα. Δεν λείπουν βέβαια και οι επαναλήψεις, που σε πολλές περιπτώσεις είναι μονότονες και κουραστικές, όπως και μια κάποια στερεοτυπία στη δόμηση του τροπαρίου, σύμφωνα με την οποία το πρώτο μέρος περιέχει το παράδειγμα από την Αγία Γραφή και το δεύτερο τις ηθικές προεκτάσεις για μίμηση η αποφυγή. Όμως παρά τις ατέλειές του αυτές ο Μέγας Κανών είναι ένα ιδιαίτερα κατανυκτικό λειτουργικό ποίημα, καρπός βαθιάς πνευματικής εμπειρίας και δημιούργημα σπάνιας ποιητικής τέχνης.

Ο άγιος Ανδρέας ομιλεί σε πρώτο πρόσωπο. Περιγράφει με τα μελανότερα χρώματα την ψυχική του κατάσταση. Αποδίδει στον εαυτό του ειδεχθή εγκλήματα και βαρύτατα αμαρτήματα. Διερμηνεύει άραγε την προσωπική του κατάσταση και τον τρόπο που έζησε η για λόγους διδακτικούς περιγράφει την κατάσταση γενικά του ανθρώπου της αμαρτίας; Ασφαλώς θα πρέπει να δεχτούμε το δεύτερο. Ο άγιος Ανδρέας αφιερώθηκε στον Θεό απ᾿ τα νεανικά του χρόνια. Ολόκληρη η ζωή του αναλώθηκε στη διακονία της Εκκλησίας. Επομένως αποκλείεται να έζησε μια κάποια περίοδο της ζωής του σε αποστασία από το θέλημα του Θεού και υποταγμένος στην αμαρτία. Απλώς με την ελευθερία που έχει ως ποιητής και την ταπείνωση που τον διακρίνει μας παρουσιάζει τον άνθρωπο τον υποδουλωμένο στην αμαρτία σ᾿ όλο το βάθος και την έκταση της διαφθοράς του και ακόμη την εναγώνια προσπάθειά του να επιστρέψει μέσα απ᾿ το επίπονο μονοπάτι της μετανοίας κοντά στον Θεό. Και το κάνει χρησιμοποιώντας στον λόγο του πρώτο πρόσωπο και μιλώντας σαν να πρόκειται για τον ίδιο τον εαυτό του.

(Από το βιβλίο: Μητρ. Νέας Σμύρνης Συμεών, Αδαμιαίος θρήνος. Ο Μέγας Κανών Ανδρέου του Κρήτης. Εισαγωγή – κείμενο – μετάφραση – σχόλια, 4η εκδ. Αποστολική Διακονία, 2009, 32-40).

Δευτέρα, 12 Απριλίου 2021

Η ΘΕΟΣΔΟΤΗ ΚΑΙ ΠΡΟΓΟΝΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

ΙΕΡΟΔΙΑΚΟΝΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΓΚΙΑΦΗ, ΘΕΟΛΟΓΟΥ - ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΟΣ

Η έλλειψη κάθε καταναγκασμού ή καταπίεσης στη ζωή του ανθρώπου, χαρακτηρίζεται ως ελευθερία. Ελεύθερος είναι αυτός που μπορεί να σκέφτεται, να εκφράζεται, να αποφασίζει και να ενεργεί, χωρίς καμία πίεση ή βία. Ο ελεύθερος άνθρωπος δρα υπεύθυνα μέσα στα πλαίσια της δικαιοσύνης και της νομιμότητας. Ξέρει να σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα. Αναγνωρίζει την ελευθερία των συνανθρώπων του. Δικαίως ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Μάρκος Αυρήλιος έλεγε: «Ελεύθερος είναι αυτός που δεν κάνει τον εαυτό του ούτε δούλο, ούτε κανενός τύραννο.» Πόσο αλήθεια ανεκτίμητο αγαθό είναι η ελευθερία;

Εύκολα μπορεί να αναρωτηθούμε τι σχέση υπάρχει μεταξύ της ελευθερίας και του σημερινού υψίστου θεομητορικού γεγονότος. Σύμπασα η Ορθόδοξη Εκκλησία εορτάζει και πανηγυρίζει χαρμόσυνα τον «Ευαγγελισμό της Θεοτόκου». Ζωντανεύει ξανά μπροστά μας την επίσκεψη του Αρχαγγέλου Γαβριήλ στην ασήμαντη κόρη της Ναζαρέτ, με σκοπό να την πληροφορήσει ότι θα αξιωθεί από τον Θεό να συλλάβει τον Μονογενή Υιό Του. Η Παρθένος Μαριάμ λαμβάνει την αγγελική είδηση ότι θα γίνει η μητέρα του Υψίστου. Και μάλιστα προσδιορίζεται χρονικά η συνάντηση του αρχαγγέλου με την Μαρία, όταν συμβαίνει έξι μήνες μετά την σύλληψη της εξαδέλφης της, της Ελισάβετ, της μητέρας του Τιμίου Προδρόμου. Φυσικό και επόμενο στην αρχή η Κυρία Θεοτόκος διακατέχεται από φόβο, αλλά γρήγορα ο αρχάγγελος Γαβριήλ την καθησυχάζει. Της εξηγεί τι αξιοθαύμαστο και υπερουράνιο θα συμβεί στην ύπαρξή της. Εκείνη αμέσως, χωρίς καμία περιστροφή, συγκατατίθεται στην προαιώνια «βουλή» του Θεού.

Μια απάντηση ακούγεται απ’ το στόμα της «ἰδοὺ ἡ δούλη Κυρίου, γένοιτό μοι κατὰ τὸ ῥῆμα σου».(Λουκ. α’, 38) Και είναι γεγονός πως μετά την απάντησή της ξεκινάει να τίθεται σε εφαρμογή το σχέδιο της σωτηρίας του ανθρώπου. Ο πολυεύσπλαχνος Θεός, εξαιτίας της άφατης φιλανθρωπίας Του, επιλέγει την Παρθένο Μαρία ως το κατάλληλο πρόσωπό που θα γεννήσει τον «ελευθερωτή των ψυχών ημών». Ως φιλόστοργος πατέρας, ο Δημιουργός Ουρανού και γης, δεν επιθυμεί ο άνθρωπος να κυλιέται στον βούρκο της αμαρτίας και της ακολασίας. Μέχρι την επίγεια έλευση του Μεσσία, η ειδωλολατρία είχε κερδίσει έδαφος μεταξύ των ανθρώπων. Μπορεί ο Θεός να έστειλε τους Πατριάρχες, τους Κριτές και τους Προφήτες στην Παλαιά Διαθήκη για να ξυπνήσουν το πλάσμα Του από τον λήθαργο της αμαρτίας, όμως αυτό παρέμεινε εγκλωβισμένο στην αμαρτωλότητά του. Ως εκ τούτου η ενανθρώπιση του Θεού Λόγου σηματοδοτεί τη λύτρωση του ανθρώπου από την φθορά και το θάνατο. Η Παναγία μας με την γέννηση του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού γίνεται το μέσο της ελευθερίας μας από την αμαρτία, την φθαρτότητα και την θνητότητα.

Αν ο άνθρωπος βίωσε και βιώνει την προσωπική του σωτηρία απ’ το κακό, το οφείλει και στην «Πλατυτέρα των Ουρανών». Ανάμεσα στους χαιρετισμούς προς τιμήν της Θεοτόκου, διαβάζουμε και τους εξής: «Χαῖρε ἀρχηγὲ νοητῆς ἀναπλάσεως, χαῖρε χορηγὲ θεικὴς ἀγαθότητος». Πράγματι ο Παντοδύναμος Θεός δημιούργησε τον πρώτο άνθρωπο, όμως μέσω της Παναγίας και δη του Υιού της αναδημιουργείται ο άνθρωπος. Πλέον αναπλάθεται ως ελεύθερος από οποιαδήποτε αμαρτωλή και παθογόνα κατάσταση. «Αν συνειδητοποιούσαμε την προσφορά της προς όλους μας, δεν θα ξεκολλούσαμε από πάνω της», έλεγε ο άγιος Παϊσιος.

Ω, ευτυχή συγκυρία! Σήμερα που τιμούμε το πανάγιο πρόσωπό της και εξυμνούμε τη συμβολή της στην πνευματική μας ελευθερία, ως έθνος γιορτάζουμε και την έναρξη του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα ενάντια στον Τουρκικό ζυγό, το 1821. Μαζί με το γεγονός του Ευαγγελισμού δεσπόζει και το γεγονός της εθνικής μας παλιγγενεσίας. Όπως ο Κύριός μας κατέφθασε για την αιώνια λευτεριά μας, το ίδιο και οι προγονοί μας, αποφάσισαν και θυσιάστηκαν στον βωμό της ελευθερίας, προκειμένου εμείς σήμερα να απολαμβάνουμε αυτό το πολύτιμο αγαθό. Ο Χριστός μας δώρισε την ελευθερία από την «σατανική» σκλαβιά, οι πρόγονοί μας μας χάρισαν τη λευτεριά από την οθωμανική δουλεία.

Μπροστά λοιπόν σε αυτές τις αλήθειες οφείλουμε να προβληματισθούμε. Εμείς ως νεοέλληνες πως εκτιμούμε την θεόσδοτη και προγονική ελευθερία; Από τη μία πλευρά μήπως εμμένουμε ορμητικά κλεισμένοι στα πάθη μας και στις αδυναμίες μας; Μήπως περιφρονούμε την Παύλεια παρακαταθήκη: «Ὑμεῖς γὰρ ἐπ’ ἐλευθερία ἐκλήθητε, ἀδελφοὶ»;(Γαλ. ε’,13) Ο Απόστολος Παύλος διατρανώνει προς τους Γαλάτες ότι «αδελφοί έχετε κληθεί εκ του Θεού να ζείτε ελεύθερα από κάθε δουλεία». Και συμπληρώνει ότι οι χριστιανοί οφείλουν να είναι ελεύθεροι όχι ως προς τις σαρκικές επιθυμίες, αλλά ως προς την άσκηση της ανιδιοτελούς χριστιανικής αγάπης. Από την άλλη πλευρά πως εκτιμούμε την ελευθερία των προγόνων μας, οι οποίοι έχυσαν το αίμα τους για την πατρίδα μας; Μήπως με το να αδιαφορούμε για την Ελλάδα μας; Το ζούμε! Δυστυχώς ο σημερινός Έλληνας αντί να ακολουθεί τις παραδόσεις του, εμφορείται ξενόφερτες ιδέες και αντιλήψεις. Και αυτό διαφαίνεται από την οργάνωση της παιδείας μέχρι την καθημερινότητά μας. Δεν παρατηρείται παρά μια ατέλειωτη μιμητικότητα αλλοεθνών ηθών και εθίμων. Λησμονούμε πως η αρχαία Ελλάδα έθεσε τις βάσεις για την ανάπτυξη του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Είναι λυπηρό και άκρως προδοτικό ως προς την μακραίωνη παράδοσή μας, να μας παρασέρνει διαρκώς το ρεύμα της παγκοσμιοποίησης, αυτό που δεν θέλει ταυτότητες, ήθη και έθιμα μεταξύ των λαών της γης.

Συμπληρώνονται φέτος 200 χρόνια από την έναρξη της ελληνικής επανάστασης, του αγώνα κατά του Τούρκου κατακτητή και ίσως έχουμε χρέος να ξεκινήσουμε και την δική μας επανάσταση. Πρώτα την εσωτερική μας επανάσταση! Οφείλουμε να επαναστατήσουμε κατά του αμαρτωλού και εμπαθή εαυτού μας. Και δεύτερον να πραγματοποιήσουμε την εξωτερική μας επανάσταση, δηλ. να επαναστατήσουμε ενάντια σε όλες εκείνες τις αλλότριες δυνάμεις που επιβουλεύονται την ευλογημένη πατρίδα μας. Έτσι ας διερωτηθούμε κι εμείς, όπως κάποτε ο μεγάλος Έλληνας πολιτικός Ιωάννης Κολλέτης ενώπιον του ελληνικού κοινοβουλίου: «Φρίττω, ἐνθυμούμενος τὴν ἡμέραν ἐκείνην, καθ’ ἢν ὠμόσαμεν να συνεισφέρωμεν τὰ πάντα διὰ τὴν Ἐλευθερίαν τῆς Ἑλλάδας. Πόσο πρέπει να συναισθανθώμεν τὸ βάρος τοῦ ὅρκου τούτου;» Ας επιτελούμε λοιπόν πάντοτε το χρέος μας τόσο έναντι του Θεού, όσο και απέναντι στην ένδοξη χώρα μας. Γένοιτο!

Πηγή:www.pemptousia.gr

Κυριακή, 11 Απριλίου 2021

ΤΟ ΠΟΝΗΡΟΝ ΠΝΕΥΜΑ ΚΑΙ ΟΙ ΜΕΘΟΔΕΙΕΣ ΤΟΥ – ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΙΣΙΔΙΑΣ ΣΩΤΗΡΙΟΥ

Οι Ιερές Ακολουθίες της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, που διανύουμε την περίοδο αυτή, όπως του Μεγάλου Αποδείπνου και τη θείας Λειτουργίας των Προηγιασμένων Τιμίων Δώρων, καθώς και οι Ευαγγελικές περικοπές, όπως η σημερινή, αναφέρονται στην εκζήτηση της προστασίας του Θεού από τις επιθέσεις του πονηρού. Ο Κύριος στην Προσευχή που μας έδωσε ως πρότυπον, γνωστή ως «Κυριακή Προσευχή», μας υπέδειξε να παρακαλούμε τον Ουράνιο Πατέρα να μας προστατεύει και γλιτώνει από τον πονηρό (Ματθ. 6,13).

Έχουμε απόλυτη ανάγκη της προστασίας του Θεού από τον πονηρό, γιατί μόνοι μας δεν μπορούμε να τον αντιμετωπίσουμε.

Από όσα γνωρίζουμε, το αρχικό όνομα του πονηρού ήταν εωσφόρος που σημαίνει λαμπερός• ο Θεός τον δημιούργησε ως Αρχάγγελο φωτεινό, αρχηγό ολοκλήρου τάγματος αγγέλων, όπως και τα άλλα εννέα τάγματα των Αγγέλων. Αλλά δυστυχώς από εγωισμό αντιτάχθηκε στο Θεό με όλους τους αγγέλους του, με αποτέλεσμα να ξεπέσουν από τον ουρανό, να διακοπεί η σχέση τους με τον Θεό και να καταντήσουν πονηροί δαίμονες. Αφού πλέον, ο σατανάς έγινε εχθρός του Θεού, έγινε και εχθρός των δημιουργημάτων του Θεού και μάλιστα του ανθρώπου. Ως γνωστόν από φθόνο για την ευτυχία του ανθρώπου, με πονηρό τρόπο κατάφερε να απομακρύνει τον άνθρωπο από τον παράδεισο και από τότε συνεχίζει αυτή την πολεμική εναντίον των ανθρώπων του Θεού. Γι ̓ αυτό χαρακτηρίζεται ως «ανθρωποκτόνος» (Ιωάν. 8,44), πονηρός, διάβολος, σατανάς, καθώς προσπαθεί συνεχώς να παρεμποδίζει τον άνθρωπο στην κοινωνία του με τον Θεό.

Στην προσπάθειά του αυτή ο σατανάς εξαπολύει πειρασμούς στην διάνοια του ανθρώπου, ώστε να τον ρίξει στην αμαρτία, και έτσι να τον ξεκόψει από τον Θεό. Κάποτε οι πειρασμοί αυτοί είναι πολύ ισχυροί. Ο Απόστολος Παύλος τους χαρακτηρίζει «φλογισμένα βέλη του πονηρού » (Εφεσ. 6,16). Άλλες φορές, γράφει ο Απόστολος Πέτρος «ο αντίπαλός σας διάβολος περιφέρεται σαν το λιοντάρει που βρυχάται, ζητώντας κάποιον να καταβροχθίσει (Α’ Πέτρ. 5,8). Άλλοτε, αντίθετα, εμφανίζεται στην αρχή σαν μικρό, αδύναμο μυρμήγκι και παρουσιάζει τον πειρασμό του μικρό, άνευ σημασίας, σαν να προέρχεται από ένα μυρμήγκι• έ, τι κακό μπορεί να σου κάνει ένα μυρμηγκάκι! Αλλά όταν δεχθεί τον πειρασμό ο άνθρωπος τότε ο πονηρός μεταμφιέζεται σε λιοντάρι και εμφανίζει την αμαρτία που διέπραξε ο άνθρωπος πολύ βαρειά, ασυγχώρητη, για να τον ρίξει στην απόγνωση και κατάθλιψη• γι’ αυτό οι Άγιοι Πατέρες αποκαλούν τον σατανά «μυρμηγκολέοντα».

Εξάλλου, ο σατανάς αποδεικνύεται καλλιτέχνης στο να ζωγραφίζει την αμαρτία με ωραία ελκυστικά χρώματα για να παρασύρει τον άνθρωπο να την αποδεχθεί. Ένας άλλος τρόπος που χρησιμοποιεί ο πονηρός είναι να πείσει τον άνθρωπο να μη ντρέπεται για την αμαρτία που θα κάνει, δεν θα τον δει κανένας• όμως, μετά τη διάπραξη της αμαρτίας ο διάβολος φροντίζει να γίνει γνωστή για να εξευτελίσει τον άνθρωπο στην κοινωνία. Πόσα τέτοια σκάνδαλα ακούμε με διάσημους ανθρώπους. Μία ακόμη μέθοδος που χρησιμοποιεί ο πονηρός, για να ξεγελά τον άνθρωπο, γράφει ο Απόστολος Παύλος είναι:»ο ίδιος ο σατανάς μεταμφιέζεται σε άγγελον φωτός» (Β’ Κορ. 11,14). Είναι δε, αδίστακτος, αφού είχε το θράσος να πειράξει και τον ίδιο τον Χριστό και να ζητήσει από τον Κύριο να πέσει και να προσκυνήσει τον σατανά! (Ματθ. 4,9).

Και όλη αυτή την πολεμική του τέχνη ο διάβολος προσπαθεί να την ασκεί κρυφά, χωρίς να φαίνεται• χρησιμοποιεί το καμουφλάζ με τρόπο αριστοτεχνικό• επιδιώκει να πιστεύουν οι άνθρωποι ότι δεν υπάρχει διάβολος, και ότι όλα όσα λέγονται γι᾽αυτόν, είναι προϊόν φαντασίας! Χρησιμοποιεί την απάτη για να παρασύρει με κάθε είδους άνομα και απατηλά μέσα τους ανθρώπους (βλ. Β’ Θεσσαλ. 2,10). Ο Κύριος μας προειδοποίησε: «ο διάβολος είναι ψεύτης, και είναι ο πατέρας του ψεύδους» (Ιωάν.8, 44).

Όλα αυτά φανερώνουν ότι ο πονηρός είναι πολύ επικίνδυνος και θέλει να εμφανίζεται ως κοσμοκράτορας. Όμως να ξέρουμε ότι, η δύναμη του σατανά δεν είναι απεριόριστη ούτε αιώνια. Θα έρθει στιγμή που ο σατανάς θα χάσει πλήρως τη δύναμή του και με όλα τα πονηρά πνεύματα θα καταδικαστεί από τον Θεόν αιώνια (βλ. Β’ Πέτρ. 2,3 & Αποκάλ. 20,10).

Άλλωστε, η νίκη του Χριστού κατά του διαβόλου έχει ήδη αρχίσει. Ο Χριστός νίκησε τον σατανά στο όρος των πειρασμών (βλ. Ματθ.4,1-11). Ο Κύριος νικούσε τον σατανά ό,που τον συναντούσε να τυραννεί τους ανθρώπους, όπως στην περίπτωση του παιδιού με το δαιμονικό πνεύμα, που μας αναφέρει το σημερινό Ευαγγέλιο (Μάρκ.9,25-27). Επίσης ο Κύριος νίκησε τον σατανά επάνω από τον Σταυρό (Κολοσ. 2,15). Αυτός άλλωστε ήταν και ο σκοπός του ερχομού του Κυρίου στη γη: «ο Υιός του Θεού ήρθε στον κόσμο: Για να καταστρέψει τα έργα του διαβόλου» (Α’ Ιωάν. 3,8).

Τι σημαίνουν για μας όλα αυτά; Ότι όταν είμαστε ενωμένοι με τον Χριστό δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτε. Λέγει ο Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος: «Όταν κοινωνήσουμε το Άγιο Σώμα και Αίμα του Χριστού βγαίνουμε από το ναό δυνατοί σαν λιοντάρια, που βγάζουμε φωτιά και γινόμαστε φοβεροί στον διάβολο».

Δύο ακόμη ισχυρά όπλα κατά του διαβόλου, μας υπέδειξε ο Κύριος με το σημερινό Ευαγγελικό ανάγνωσμα: «Το δαιμονικό γένος δεν μπορεί κανείς να το βγάλει -διώξει- με τίποτε άλλο, παρά μόνον με προσευχή και νηστεία» (Μάρκ. 9,29). Γι’ αυτό, όλο και με περισσότερη ζέση ψυχής να προσευχόμαστε και να νηστεύουμε τις άγιες αυτές ημέρες, για να ενισχυθούμε στον αγώνα ενάντια στις επιθέσεις του ανθρωποκτόνου σατανά. Αμήν.

Από έλλειψη χρόνου, εδώ σταματούμε, και Θεού θέλοντος στην επόμενη Ομιλία μας θα αναφερθούμε σε δυό ακόμη ενδιαφέρουσες πλευρές του θέματός μας.

Πηγή:www.pemptousia.gr

Παρασκευή, 9 Απριλίου 2021

ΛΟΓΟΣ ΠΕΡΙ ΔΙΑΚΡΙΣΕΩΣ - ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΗΣ ΚΛΙΜΑΚΟΣ

1.-.Ἡ βεβαία πίστις εἶναι μητέρα τῆς ἀποταγῆς.  Καί τό ἀντίθετο εἶναι ἐξ ἴσου φανερό. Ἡ ἀκλόνητη ἐλπίδα εἶναι ἡ θύρα τῆς ἀπροσπαθείας. Καί τό ἀντίθετο εἶναι   ἐξ ἴσου φανερό. Ἡ ἀγάπη πρός τόν Θεόν εἶναι αἰτία τῆς ξενιτείας. Καί τό ἀντίθετο εἶναι ἐξ ἴσου φανερό.

2.-. Τήν ὑποταγή τήν ἐγέννησε ἡ καταδίκη τοῦ ἑαυτοῦ μας καί ἡ ὄρεξις τῆς πνευματικῆς ὑγείας. Μητέρα τῆς ἐγκρατείας εἶναι ἡ σκέψις τοῦ θανάτου καί ἡ διαρκής μνήμη τῆς χολῆς καί τοῦ ὄξους τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ. Προϋπόθεσις καί συνεργός τῆς σωφροσύνης καί καθαρότητος εἶναι ἡ ἡσυχία. Θραῦσις τῆς σαρκικῆς πυρώσεως εἶναι ἡ νηστεία. Καί ἀντίπαλος τῶν αἰσχρῶν λογισμῶν εἶναι ἡ συντριβή τοῦ νοῦ.

3.-. Ἡ πίστις καί ἡ ξενιτεία εἶναι ὁ θάνατος τῆς φιλαργυρίας. Ἡ εὐσπλαγχνία καί ἡ ἀγάπη παρέδωσαν τό σῶμα σέ θυσία. Ἡ ἐκτενής προσευχή εἶναι ὄλεθρος τῆς ἀκηδίας. Ἡ μνήμη τῆς Κρίσεως εἶναι πρόξενος τῆς πνευματικῆς προθυμίας. Θεραπεία τοῦ θυμοῦ εἶναι ἡ ἀγάπη τῆς ἀτιμίας, ἡ ὑμνωδία καί ἡ εὐσπλαγχνία.

4.-. Ἡ ἀκτημοσύνη καταπνίγει τήν λύπη. Ἡ ἀπροσπάθεια πρός τά αἰσθητά πράγματα ὁδηγεῖ στήν θεωρία τῶν νοερῶν. Ἡ σιωπή καί ἡ ἡσυχία καταπολεμοῦν τήν κενοδοξία ― ἐάν ὅμως εὑρίσκεσαι σέ ἀνθρώπους, χρησιμοποί ησε τήν ἀτιμία.

 5.-. Τήν ἐξωτερική καί ὁρατή ὑπερη φάνεια τήν ἐθεράπευσαν ἡ πτωχεία, ἡ θλῖψις καί οἱ παρόμοιες καταστάσεις. Τήν δέ ἐσωτερική καί ἀόρατη Ἐκεῖνος πού εἶναι προαιωνίως Ἀόρατος. Ὅλα τά αἰσθητά ἐρπετά τά φονεύει τό ἐλάφι καί ὅλα τά νοητά ἡ ταπείνωσις. Εἶναι δυνατόν μέ παραδείγματα ἀπό τήν φύσι νά διδασκώμεθα καλῶς ὅλα τά πνευματικά.

6.-. Ὅπως εἶναι ἀδύνατο νά ἀποβάλη ὁ ὄφις τό παλαιό του δέρμα, ἐάν δέν εἰσχωρήση σέ στενή τρύπα, ἔτσι καί ἐμεῖς δέν θά άποβάλωμε τίς παλαιές προλήψεις καί τήν ψυχική παλαιότητα καί τόν χιτῶνα τοῦ παλαιοῦ ἀνθρώπου, ἐάν δέν περάσωμε ἀπό τήν στενή καί τεθλιμμένη ὁδό τῆς νηστείας καί τῆς ἀτιμίας.

7.-. Ὅπως τά πολύσαρκα πτηνά δέν μποροῦν νά πετάξουν στόν οὐρανό, ἔτσι καί ἐκεῖνος πού τρέφει καί περιποιεῖται τήν σάρκα του.

8.-. Ὁ ξηραμένος βόρβορος δέν ἱκανοποιεῖ πλέον τούς χοίρους. Καί ἡ σάρκα πού ἐμαράνθηκε δέν ἀναπαύει πλέον τούς δαίμονας.

9.-. Ὅπως πολλές φορές τά πολλά ξύλα πνίγουν καί σβήνουν τήν φωτιά δημιουργῶντας ὑπερβολικό καπνό, ἔτσι πολλές φορές καί ἡ ὑπέρμετρη λύπη καπνίζει καί γεμίζει σκότος τήν ψυχή καί ξηραίνει τό ὕδωρ τῶν δακρύων.

10.-. Ὅπως ἀποτυγχάνει ὁ τυφλός τοξότης στόν στόχο του, ἔτσι ἀποτυγχάνει καί καταστρέφεται καί ὁ ὑποτακτικός πού ἀντιλέγει.

11.-. Καθώς τό κοπτερό σίδερο μπορεῖ νά ὀξύνη ἕνα ἄλλο ἀκατέργαστο, ἔτσι καί ὁ πρόθυμος ἀδελφός ἔσωσε πολλές φορές τόν ράθυμο.

12.-. Ὅπως τά αὐγά τῶν ὀρνίθων πού θερμαίνονται στόν κόλπο τοῦ στήθους ζωογονοῦνται, ἔτσι καί οἱ λογισμοί πού δέν φανερώνονται μέ τήν ἐξομολόγησι, γίνονται ἔργα.

13.-. Ὅπως οἱ ἵπποι πού τρέχουν ἁμιλλῶνται μεταξύ τους, ἔτσι καί μέσα στήν καλή συνοδία ὁ ἕνας ἀδελφός διεγείρει τόν ἄλλο.

14.-. Ὅπως τά σύννεφα ἀποκρύπτουν τόν ἥλιο, ἔτσι καί οἱ πονηρές σκέψεις σκοτίζουν καί καταστρέφουν τον νού.

15.-. Ὅπως αὐτός πού ἔλαβε τήν καταδικαστική ἀπόφασι καί ὁδηγεῖται πρός τήν ἐκτέλεσι δέν ὁμιλεῖ γιά τά θέατρα, ἔτσι καί ἐκεῖνος πού πενθεῖ εἰλικρινά δέν θά ἀναπαύση ποτέ τήν κοιλία του.

16.-. Ὅπως οἱ πτωχοί πού βλέπουν τούς θησαυρούς τοῦ βασιλέως αἰσθάνονται περισ σότερο τήν πτωχεία τους, ἔτσι καί ἡ ψυχή πού μελετᾶ τίς μεγάλες ἀρετές τῶν Πατέρων, ταπεινώνει ὁπωσδήποτε περισσότερο τό φρόνημά της.

17.-. Ὅπως τό σίδερο καί χωρίς νά τό θέλη σπεύδει πρός τόν μαγνήτη, διότι ἕλκεται ἀπό κάποια μυστική φυσική δύναμι, ἔτσι καί ἐκεῖνοι πού ἐχρόνισαν στίς κακές τους συνήθειες τυραννοῦνται ἀπό αὐτές.

18.-. Ὅπως τό λάδι γαληνεύει τήν θάλασσα καί παρά τήν θέλησί της, ἔτσι καί ἡ νηστεία σβήνει ἐντελῶς τίς σαρκικές πυρώσεις, καί παρά τήν θέλησί τους.

19.-. Ὅπως τό ὕδωρ ὅταν πιεσθῆ ἀνυψώνεται, ἔτσι πολλές φορές καί ἡ ψυχή πού ἐπιέσθη ἀπό διαφόρους κινδύνους, ἀνυψώθηκε πρός τόν Θεόν μέ τήν μετάνοια, καί ἐσώθηκε.

20.-. Ὅπως ἐκεῖνος πού κρατᾶ ἀρώματα προδίδεται καί χωρίς νά τό θέλη ἀπό τήν εὐωδία, ἔτσι καί ὅποιος ἔχει μέσα του τό Πνεῦμα τοῦ Κυρίου ἀναγνωρίζεται ἀπό τά λόγια του καί τήν ταπεινοφροσύνη του.

21.-. Ὅπως ὁ ἥλιος μέ τό φῶς του δείχνει τόν χρυσό πού λάμπει, ἔτσι καί ἡ ἀρετή φανερώνει αὐτόν πού τήν ἔχει.

22.-. Ὅπως οἱ ἄνεμοι ἀναταράζουν τόν βυθό τῆς θαλάσσης, ἔτσι καί ὁ θυμός ταράζει περισσότερο ἀπό ὅλα τόν νοῦ.

23.-. Ὅπως, ὅσα δέν εἶδε ὁ ἄνθρωπος μέ τούς ὀφθαλμούς του, δέν ἐπιθυμεῖ καί τόσο πολύ νά τά γευθῆ, ἔστω καί ἄν τά ἄκουσε, ἔτσι καί ὅσοι ἔμειναν ἁγνοί στό σῶμα, ἔχουν ἐξ αἰτίας αὐτοῦ τοῦ γεγονότος ἐλαφροτέρους πειρασμούς.

24.-. Ὅπως οἱ κλέπτες δέν πλησιάζουν εὔκολα στόν τόπο πού βλέπουν βασιλική φρουρά καί ὅπλα, ἔτσι καί ἐκεῖνος πού ἕνωσε τήν καρδιά μέ τήν προσευχή δέν κλέπτεται εὔκολα άπό τούς νοητούς ληστάς.

 25. -. Ὅπως ἡ φωτιά δέν γενᾶ χιόνι, ἔτσι καί αὐτός πού ζητεῖ τίς τιμές τοῦ κόσμου δέν θά ἀπολαύση τίς τιμές τῆς μελλούσης ζωῆς.

26.-. Ὅπως πολλές φορές μία σπίθα κατέκαυσε ἕνα μεγάλο δάσος, ἔτσι καί μία ἐνάρετη πρᾶξις συνέβη νά ἐξαλείψη πλῆθος ἀπό μεγάλα πταίσματα.

27.-. Ὅπως δέν εἶναι δυνατόν νά φονεύση κανείς ἕνα ἄγριο θηρίο χωρίς ὅπλο, ἔτσι δέν εἶναι δυνατόν νά ἀποκτήση τήν ἀοργησία χωρίς ταπείνωσι.

28.-. Ὅπως εἶναι ἀδύνατο, σύμφωνα μέ τούς φυσικούς νόμους, νά ζήση κανείς χωρίς τροφή, ἔτσι εἶναι ἀδύνατο, ὁ ἄνθρωπος πού ἐπιθυμεῖ τήν σωτηρία του, νά δείξη μέχρι τό θανατό του, ἔστω καί γιά μία στιγμή ἀμέλεια.

29.-. Ὅπως ἡ ἡλιακή ἀκτῖνα πού εἰσχωρεῖ ἀπό κάποιο μικρό ἄνοιγμα στό σπίτι, τό φωτίζει τόσο, ὥστε νά διακρίνεται καί ἡ πιό λεπτή σκόνη πού αἰωρεῖται στόν ἀέρα, ἔτσι καί ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ εἰσερχόμενος στήν καρδιά τοῦ ἀνθρώπου, τῆς φανερώνει ὅλα τά ἁμαρτήματά της.

 30.-. Ὅπως τά λεγόμενα καβούρια συλλαβάνονται εὔκολα, διότι βαδίζουν ἄλλοτε ἐμπρός καί ἄλλοτε πίσω, ἔτσι καί μία ψυχή πού ἄλλοτε γελᾶ, ἄλλοτε πενθεῖ καί ἄλλοτε ζῆ μέ τρυφή, δέν εἶναι δυνατόν νά κατορθώση τίποτε.

31.-. Ὅπως οἱ κοιμώμενοι κλέπτονται εὔκολα, ἔτσι καί ὅσοι ἀσκοῦνται στήν ἀρετή κοντά στόν κόσμο.

32.-. Ὅπως ἐκεῖνος πού παλαίει μέ λέοντα, ἄν στρέψη ἀλλοῦ τό βλέμμα του, ἐξοντώνεται ἀμέσως, ἔτσι καί ἐκεῖνος πού παλαίει μέ τήν σάρκα του, ἐάν τῆς προσφέρη ἀνάπαυσι.

33.-. Ὅπως κινδυνεύουν νά πέσουν ὅσοι ἀνεβαίνουν σέ σαθρή σκάλα, ἔτσι κάθε τιμή καί δόξα καί ἐξουσία καταρρίπτουν τόν κάτοχό τους, ἐπειδή αὐτές ἔρχονται σέ ἀντίθεσι μέ τήν ταπεινοφροσύνη.

34.-. Ὅπως εἶναι ἀδύνατον νά μή σκέπτεται ὁ πεινασμένος τόν ἄρτο, ἔτσι εἶναι ἀδύνατο νά μή σκέπτεται τόν θάνατο καί τήν Κρίσι ἐκεῖνος πού ἀγωνίζεται γιά νά σωθῆ.

35.-. Ὅπως τό ὕδωρ σβήνει τά γράμματα, ἔτσι καί τό δάκρυ μπορεῖ νά σβήση τά πταίσματα.

 36.-. Ὅπως μερικοί πού δέν ἔχουν ὕδωρ, σβήνουν μέ ἄλλο τρόπο τά γράμματα, ἔτσι ὑπάρχουν καί ψυχές πού στεροῦνται δακρύων, καί γι᾿ αὐτό τρίβουν καί ἀποξέουν τίς ἁμαρτίες τους μέ τήν λύπη, τούς στεναγμούς καί τήν σκυθρωπότητα.

37.-. Ὅπως ἀπό τό πλῆθος τῆς κοπριᾶς προέρχονται πλῆθος σκουλήκια, ἔτσι καί ἀπό τό πλῆθος τῶν φαγητῶν προέρχονται πλῆθος ἁμαρτωλῶν πτώσεων καί πονηρῶν λογισμῶν καί ἀκαθάρτων ὀνείρων.

38.-. Ὅπως ὁ τυφλός δέν βλέπει νά βαδίζη, ἔτσι καί ὁ ὀκνηρός δέν μπορεῖ νά ἰδῆ τό καλό καί νά τό πράξη.

39.-. Ὅπως ἐκεῖνος πού ἔχει δεμένα τά πόδια δέν μπορεῖ νά βαδίζη εὔκολα, ἔτσι καί αὐτοί πού θησαυρίζουν χρήματα δέν μποροῦν νά ἀνέβουν στόν οὐρανό.

40.-. Ὅπως ἡ πρόσφατη πληγή θεραπεύεται εὔκολα, ἔτσι ἀντιθέτως τά χρό νια τραύματα τῆς ψυχῆς δύσκολα θεραπεύονται, ὅταν βεβαίως θεραπεύωνται.

41.-. Ὅπως εἶναι ἀδύνατον νά βαδίζη ὁ νεκρός, ἔτσι εἶναι ἀδύνατον νά σωθῆ ὁ ἀπελπισμένος.

42.-. Αὐτός πού ἔχει ὀρθή πίστι καί ὅμως διαπράττει ἁμαρτίες, ὁμοιάζει μέ πρόσωπο πού δέν ἔχει ὀφθαλμούς.

43.-. Αὐτός πού δέν ἔχει πίστι, καί ὅμως πράττει ἴσως μερικά καλά, ὁμοιάζει μέ ἐκεῖνον πού ἀντλεῖ ὕδωρ καί τό χύνει σ᾿ ἕνα τρυπημένο πιθάρι.

44.-. Ὅπως τό πλοῖο πού ἔχει καλόν κυβερνήτη φθάνει μέ τήν βοήθεια τοῦ Θεοῦ σῶο στό λιμάνι, ἔτσι καί ἡ ψυχή πού ἔχει καλόν ποιμένα ἀνεβαίνει εὔκολα στόν οὐρανό, ἔστω καί ἐάν ἔχη διαπράξει πλῆθος κακῶν.

45.-. Ὅπως αὐτός πού δέν ἔχει ὁδηγό χάνει εὔκολα τόν δρόμο, ἔστω καί ἐάν εἶναι πολύ ἔξυπνος, ἔτσι καί ἐκεῖνος πού προχωρεῖ αὐτοκυβέρνητος τήν μοναχική ὁδό, εὔκολα χάνεται, ἔστω καί ἐάν κατέχη ὅλη τήν σοφία τοῦ κόσμου.

46.-. Ὅταν κάποιος ἀσθενῆ κατά τό σῶμα, ἔχη δέ διαπράξει καί βαρειά ἁμαρτήματα αὐτός ἄς ἀκολουθῆ τήν ὁδό τῆς ταπεινώσεως καί τῶν διαφόρων μορφῶν καί ἐκδηλώσεών της, διότι δέν πρόκειται νά εὕρη ἀλλοῦ τήν σωτηρία.

47.-. Ὅπως δέν εἶναι δυνατόν αὐτός πού ἐπέρασε μακροχρόνιο ἀσθένεια νά ἀνακτήση τήν ὑγεία του μέσα σέ μία στιγμή, ἔτσι δέν εἶναι δυνατόν νά νικήσουμε διά μιᾶς τά πάθη μας ἤ ἕνα πάθος μας. Νά παρατηρῆς σέ τί μέτρα εὑρίσκεσαι σέ κάθε πάθος καί σέ κάθε ἀρετή, καί ἔτσι θά ἀντιληφθῆς καλύτερα τήν πρόοδο σου.

48.-. Ὅπως ζημιώνονται ὅσοι ἀνταλλάσσουν τόν χρυσό μέ τήν λάσπη, ἔτσι καί ὅσοι διηγοῦνται καί ἀποκαλύπτουν τά πνευματικά, γιά νά κερδίσουν κάτι ἀπό τά ὑλικά.

49.-. Τήν ἄφεσι πολλοί τήν ἀπέκτησαν σύντομα, ἀλλά τήν ἀπάθεια κανείς, διότι αὐτό ἀπαιτεῖ πολύν χρόνο καί πόθο καί τήν βοήθεια τοῦ Θεοῦ.

50.-. Ἄς ἀναζητήσωμε ποιά θηρία ἤ πτηνά μᾶς ἐπιβουλεύονται στήν σπορά, ποιά στήν βλάστησι καί ποιά στόν θερισμό, ὥστε νά στήνωμε κάθε φορά τίς ἀνάλογες παγίδες.

 51.-. Ὅπως δέν εἶναι σωστό νά αὐτοκτονήση κάποιος, ἐπειδή ἔχει πυρετό, ἔτσι δέν πρέπει νά περιπίπτη κανείς στήν ἀπόγνωσι ποτέ μέχρι τελευταίας ἀναπνοῆς.

52.-. Ὅπως εἶναι ἄσχημο, ἐκεῖνος πού ἔθαψε τόν πατέρα του, ἐπιστρέφοντας ἀπό τήν κηδεία νά κατευθυνθῆ σέ γάμο, ἔτσι εἶναι ἀνάρμοστο σέ ὅσους θρηνοῦν τίς πτώσεις τους, νά ἐπιζητοῦν στήν παροῦσα ζωή ἀπό τούς ἀνθρώπους τιμή ἤ ἀνάπαυσι ἤ δόξα.

53.-. Ὅπως ἄλλες εἶναι οἱ κατοικίες τῶν ἐλευθέρων πολιτῶν καί ἄλλες τῶν καταδίκων, ἔτσι πρέπει νά ξεχωρίζη τελείως ἡ κατάστασις καί ἡ ζωή τῶν πενθούντων καί ἐνόχων ἀπό τῶν ἀνενόχων.

54.-. Ὅπως τόν στρατιώτη πού ἐπληγώθηκε βαρειά στό πρόσωπό του κατά τόν πόλεμο, ὁ βασιλεύς δέν τόν ἀποβάλλει ἀπό τό στράτευμα, ἀλλά μᾶλλον τόν προβιβάζει σέ ἀνωτέρα τάξι, ἔτσι καί τόν μοναχό πού κινδυνεύει καί ὑποφέρει πολλά ἀπό τούς δαίμονας, ὁ ἐπουράνιος Βασιλεύς τόν στεφανώνει.

55.-. Ἡ αἴσθησις πού διαθέτει ἡ ψυχή εἶναι ἕνα ἰδίωμά της. Ἡ δέ ἁμαρτία εἶναι ὁ κόλαφος αὐτῆς τῆς αἰσθήσεως. Ἡ συναίσθησις εἶναι αὐτή πού ἐπιφέρει τήν κατάπαυσι ἤ τήν μείωσι τοῦ κακοῦ, καί εἶναι τέκνο τῆς συνειδήσεως. Ἡ δέ συνείδησις εἶναι ὁ λόγος καί ὁ ἔλεγχος τοῦ φύλακός μας Ἀγγέλου, ὁ ὁποῖος μᾶς ἐδόθηκε στό βάπτισμα. Γι᾿ αὐτό τόν λόγο βλέπομε ὅτι οἱ ἀβάπτιστοι δέν αἰσθάνονται ἔντονες τύψεις γιά τίς κακές τους πράξεις, ἀλλά πολύ ἐλαφρές. Ἡ ἐλάττωσις τοῦ κακοῦ γεννᾶ τήν ἀποχή ἀπό τό κακό. Ἡ ἀποχή ἀπό τό κακό εἶναι ἡ ἀρχή τῆς μετανοίας. Ἡ ἀρχή τῆς με τανοίας εἶναι ἡ ἀρχή τῆς σωτηρίας. Ἡ ἀρχή τῆς σωτηρίας εἶναι ἡ καλή πρόθεσις.

Ἡ καλή πρόθεσις γεννᾶ τούς κόπους. Ἀρχή τῶν κόπων εἶναι οἱ ἀρετές. Ἡ ἀρχή τῶν ἀρετῶν εἶναι τό ἄνθος (τῆς πνευματικῆς ζωῆς). Τό ἄνθος τῆς ἀρετῆς εἶναι ἡ ἀρχή τῆς (πνευματικῆς) ἐργασίας. Ἡ (πνευματική) ἐργασία εἶναι τέκνο τῆς ἀρετῆς· καί αὐτῆς τέκνο ἡ συνέχισις καί ἡ συχνότης τῆς ἐργασίας. Καρπός καί τέκνο τῆς συνεχοῦς καί ἐπιμελοῦς ἐργασίας εἶναι ἡ ἕξις, (ἡ μόνιμη δηλαδή συνήθεια). Καί τέκνο τῆς ἕξεως εἶναι ἡ ποίωσις, (νά γίνη δηλαδή ἡ ἀρετή ἕνα μέ τήν ψυχή, φυσική κατάστασίς της).

Ἡ ποίωσις στό καλό γεννᾶ τόν φόβο (τοῦ Θεοῦ). Ὁ φόβος γεννᾶ τήν τήρησι τῶν ἐντολῶν ― εἴτε τῶν ἐπουρανίων εἴτε τῶν ἐπιγείων. Ἡ τήρησις τῶν ἐντολῶν εἶναι ἀπόδειξις τῆς ἀγάπης (πρός τόν Θεόν). Ἀρχή τῆς ἀγάπης εἶναι τό πλῆθος τῆς ταπεινώσεως.

Τό πλῆθος δέ τῆς ταπεινώσεως εἶναι θυγατέρα τῆς ἀπαθείας. Καί ἡ ἀπόκτησις τῆς ἀπαθείας εἶναι ἡ πληρότης τῆς ἀγάπης, δηλαδή ἡ πλήρης κατοίκησις τοῦ Θεοῦ σέ ὅσους ἔγιναν μέ τήν ἀπάθεια «καθαροί τῇ καρδίᾳ, ὅτι αὐτοί τόν Θεόν ὄψονται» (Ματθ. ε´ 8).

Αὐτῷ ἡ δόξα εἰς τούς αἰῶνας. Ἀμήν.

Εκ του βιβλίου  «ΚΛΙΜΑΞ» Ιωάννου του Σιναΐτου, Ι.Μ. Παρακλήτου.

Πέμπτη, 8 Απριλίου 2021

ΠΑΡΑΜΟΡΦΩΝΟΝΤΑΣ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΥ ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ Α.Π.Θ.

Η ἀμφισβήτηση τῆς ἐκκλησιαστικῆς διδαχῆς καί ἐμπειρίας σχετικά μέ τό πρόσωπο τοῦ Θεανθρώπου εἶναι ἕνα φαινόμενο μόνιμο στήν ἱστορική πορεία τῆς Ἐκκλησίας. Μαρτυρεῖται ἤδη ἀπ’ αὐτά τά ἀποστολικά χρόνια (Ά. Ἰωαν. 22-26. Β ́ Ἰωάν, 7). Πλῆθος αἱρέσεων καί θεωριῶν ἄλλοτε εὐθέως καί ἄλλοτε συγκεκαλυμμένως ἐπιχείρησαν καί ἐπιχειροῦν μέχρι σήμερα νά παραχαράξουν ἤ καί νά ἀντικαταστήσουν τήν ἐκκλησιαστική αὐτοσυνειδησία καί τό ἐν Ἁγίω Πνεύματι φρόνημα τῆς Ἐκκλησίας σχετικά μέ τό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ. Ἀπό τά μέσα τοῦ δεκάτου ἐνάτου αἰώνα ἀλλά καί κατά τή διάρκεια τοῦ εἰκοστοῦ δημιουργήθηκαν αἱρετικά καί παραχριστιανικά συστήματα ἀλλά καί ἀποκρυφιστικές θεωρίες οἱ ὁποῖες ὑπάρχουν μέχρι σήμερα καί συνεχίζουν νά παραμορφώνουν καί νά ἀκρωτηριάζουν τήν ἐξ Ἀποκαλύψεως διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας.

Ἀναφέρει πολύ χαρακτηριστικά ὁ καθηγητής κ. Εὐάγγελος Θεοδώρου: «Συχνά ὑπάρχουν ἰσχυρισμοί περί τοῦ Χριστοῦ, οἱ ὁποῖοι, εἴτε μέ ἔκδηλη ἀντιχριστιανική διάθεσι, εἴτε κατά συγκεκαλυμμένον τρόπο μέ χρῆσι εὐσεβοφανοῦς προσωπείου, ὑπονομεύουν αὐτά τά θεμέλια τοῦ χριστιανισμοῦ»1.

Ἡ διατύπωση τῶν αἱρετικῶν ἀντιλήψεων σχετίζεται στίς μέν αἱρετικές κινήσεις, μέ τήν δῆθεν ὀρθή κατανόηση τῆς Ἁγ. Γραφῆς, τήν ἀποκλειστικότητα τῆς ὁποίας κάθε τέτοια ὁμάδα διεκδικεῖ γιά τόν ἑαυτό της, στίς δέ παραχριστιανικές κινήσεις (π.χ. Μορμόνοι) μέ τήν ἀνεπάρκεια, κατ ́ αὐτές, τῆς ἐν Χριστῶ Ἰησοῦ θείας Ἀποκαλύψεως καί τήν ἀνάγκη συμπληρώσεώς της καί σέ ἄλλες μέ μοναδικό μέσο ἑρμηνείας ἀποκλειστικῶς τό ἔργο τοῦ ἱδρυτῆ τῆς κίνησης (π.χ. Χριστιανική Ἐπιστήμη).

Ἀντιθέτως στά ἀποκρυφιστικά συστήματα σχετίζεται μέ τό ἐπιχείρημα τῆς ἀξιολόγησης τοῦ Χριστιανισμοῦ ὑπό τό πρίσμα μιᾶς ἐσωτεριστικῆς – μυστικῆς γνώσης ἤ ἀργέγονης σοφίας, πού ἰσχυρίζονται ὅτι κατέχουν ἤ ἀκόμα καί μέ ἀποκαλύψεις πνευμάτων σέ ὁρισμένους ἀποκρυφιστικούς χώρους (π.χ. Πνευματισμός).

Οἱ ἰσχυρισμοί, βεβαίως, αὐτῶν τῶν κινήσεων, τόσο τῶν αἱρετικῶν ὅσο καί τῶν ἀποκρυφιστικῶν, ἀποτελοῦν, συνήθως, τήν σύγχρονη ἔκφραση παλαιοτέρων πλανῶν πού ξαναεμφανίζονται στό ἱστορικό προσκήνιο μέ καινούργια ἐπωνυμία. Χωρίς ἀντικειμενική δυσκολία πολλές ἀπό τίς σύγχρονες ἀποκρυφιστικές καί νεοεποχίτικες θεωρίες περί Χριστοῦ μποροῦν ἄνετα νά χαρακτηριστοῦν ὡς Νεογνωστικές.

Στά ἴδια πλαίσια καί μέ ἀντικειμενική στόχευση τήν ἀλλοίωση τῆς ἐκκλησιαστικῆς διδαχῆς γιά τό πρόσωπο τοῦ Κυρίου πρέπει ἐπίσης νά ἐντάξουμε καί τίς ὕπουλες μεθοδεύσεις τοῦ σύγχρονου καί ποικιλόμορφου θρησκευτικοῦ συγκρητισμοῦ.

Κάθε λόγος γιά σύνθεση τῶν διαφόρων θρησκευτικῶν παραδόσεων, γιά ἐπιμέρους ἐνσωμάτωση καί σύγκλιση τῶν ὑποτιθέμενων κοινῶν στοιχείων ὅλων τῶν θρησκειῶν, παρά τό ἄκρως ἑλκυστικό λεξιλόγιο πού οἱ θιασῶτες τοῦ φαινομένου χρησιμοποιοῦν, δέν εἶναι τίποτα ἄλλο παρά μία προσπάθεια νά ἐπιτευχθεῖ ἕνας ἑνιαῖος συνδυασμός ἀντίθετων ἤ ἀσυμβίβαστων στοιχείων καί μεγεθῶν. Τό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ στά πλαίσια τοῦ θρησκευτικοῦ συγκρητισμοῦ, ἐπισημαίνει πολύ εὔστοχα ὁ Δανός θρησκειολόγος καθηγητής J. Aagaard (1928-2007), «ἰσοπεδώνεται»2.

Γιά ὅλες αὐτές τίς αἱρετικές, παραχριστιανικές, ἀποκρυφιστικές καί νεοεποχίτικες ἐκδοχές γιά τό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ καί γενικά γιά κάθε θεωρία περί Χριστοῦ πού ἀκρωτηριάζει τήν ἐκκλησιαστική διδαχή καί αὐτοσυνειδησία σχετικά μέ τό πάνσεπτο πρόσωπο τοῦ Θεανθρώπου (Ἰωάν. 20, 30. 21,25, Α ́Ἰωάν. 1, 1-4. Α ́. Πέτρ. 1, 12) ἤ ἐπιχειρεῖ νά τήν ἀντικαταστήσει, ἰσχύουν διαχρονικά καί στό ἀκέραιο οἱ θέσεις τοῦ ἁγίου Ἰουστίνου Φιλοσόφου καί Μάρτυρος, ὅτι «πολλοί γάρ καί ἄθεα καί βλάσφημα καί ἄδικα ἐν ὀνόματι αὐτοῦ παραχαράσσοντες ἐδίδαξαν, καί τά ἀπό τοῦ ἀκαθάρτου πνεύματος διαβόλου ἐμβαλλόμενα ταῖς διανοίαις αὐτῶν ἐδίδαξαν καί διδάσκουσι μέχρι νῦν»3.

Σημειώσεις:

1. Βλ. Προλεγόμενα στήν Χριστολογική Ἀπολογητική, Περιδικό ΘΕΟΛΟΓΙΑ 68 (1997), σ. 626.

2. Βλ. J. Aagaard, Synkretismus, στό H. Krüger, W. Löser- W. Müller – Römheld u.a (Hrsg),Ökumeme Lexikon. Kirchen, Religionen Bewegungen, 1983, στ. 1133: «von Syn- kretismus nur die Rede sein kann, wenn Christus nicht mehr ins Zentrum, sondern mit anderen relig.Meistern und Religionsstiftern in eine Reihe gestellt wird. In unserem Jahrhundert ist ein internationaler Synkretismus entstanden, der behauptet, daβ alle Religionen gleich wahr sind und zu demselben Ziel führen. Jesus Christus wird nivelliert und zu einem unter mehreren».

3. Βλ. Ἰουστίνου, Διάλογος, 82 , PG 6, 669 C. 

Πηγή: www.ecclesia.gr

Τρίτη, 6 Απριλίου 2021

ΟΙ ΧΙΛΙΑΣΤΑΙ («ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΟΥ ΙΕΧΩΒΑ») ΚΑΙ Ο ΤΙΜΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ

ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΥ ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ Α.Π.Θ.

Ο ΤΙΜΙΟΣ Σταυρός τού Κυρίου αποτελεί για κάθε Χριστιανό έκφραση αστείρευτης αγάπης τού Θεού για το πλάσμα Του (Ιωάν. γʹ 14-15. 12, 32-33. Κολ. αʹ 20), καύχημα της κατά Χριστόν αθλήσεώς του και ανίκητο όπλο κατά των διαβολικών επιβουλών.

Αναφέρει με τη χαρακτηριστική του σαφήνεια και ακρίβεια ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός ότι:

«Πάσα μέν ούν πράξις και θαυματουργία Χριστού μεγίστη και θεία και θαυμαστή, αλλά πάντων εστί θαυμαστότερον ο τίμιος αυτού σταυρός». (Εκδοσις Ακριβής, 4, 11, PG 94, 1128D)

Και ο Μέγας Φώτιος συμπληρώνει: «Τρόπαιoν εστίν ο σταυρός τού Χριστού κατά του διαβόλου ιστάμενον· και τροπαίων το λαμπρότατον». (Αμφιλόχια, Ερώτησις 24, 9, PG 101, 185D)

ΑΝΤΙΘΕΤΟΙ όμως στην εν Αγίω Πνεύματι διδασκαλία και πρακτική της Εκκλησίας μας είναι οι εχθροί τού Σταυρού τού Χριστού (Φιλιπ. γʹ 18).

Σ αυτούς συγκαταλέγονται και οι «Μάρτυρες τού Ιεχωβά». Δεν υπάρχει αίρεση στον κόσμο, που να δείχνει τέτοια δαιμονική περιφρόνηση και απέχθεια προς τον Τίμιο και ζωοποιό Σταυρό από τους «Μάρτυρες τού Ιεχωβά».

Στα έντυπά τους, κατά τρόπο αυθαίρετο, ανιστόρητο και διαστρεβλωτικό, αρνούνται τον χαρακτήρα και την παραδεδομένη μορφή τού Τιμίου Σταυρού και τον εξεικονίζουν ως ένα κάθετο δοκάρι, πάνω στο οποίο κρεμάστηκε ο Χριστός. Αναφερόμενοι στο Σταυρό, τον χαρακτηρίζουν ως «πάσσαλο» και «ξύλο βασανισμού» ή «ξύλο εκτέλεσης».

Είναι, μάλιστα, τέτοια η αποστροφή τους, που δε δίστασαν να αντικαταστήσουν την λέξη Σταυρός με τη φράση «ξύλο τού βασανισμού», και το ρήμα σταύρωσαν με το «κρέμασαν» και σ αυτή τη χιλιαστική Μετάφραση Νέου Κόσμου της Αγίας Γραφής, που δημιούργησε η εταιρεία «Σκοπιά». Η Μετάφραση Νέου Κόσμου, ας

σημειωθεί, ότι αποτελεί κυριολεκτικώς την πλέον βάναυση και χείριστη αλλοίωση τού κειμένου της Αγίας Γραφής που έχει υπάρξει στην παγκόσμια ιστορία.

Επιπλέον, για τους Χιλιαστές η χρήση τού σταυρού στη λατρεία θεωρείται ειδωλολατρία. Αυτές οι χιλιαστικές πλάνες ανήκουν στην πνευματική τροφή, με την οποία ο Ιεχωβά προμηθεύει αποκλειστικά μόνο μέσω της ορατής οργάνωσής του, της «Σκοπιάς», τους λάτρεις του, τους άμισθους πλασιέ, δηλαδή των εντύπων της μετοχικής εταιρείας «Σκοπιά».

Η ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΗ, όμως, ιστορία, πρακτική και διδασκαλία της «Σκοπιάς» είναι και για το θέμα τού Τιμίου Σταυρού μια ατράνταχτη απόδειξη, ότι η χιλιαστική εταιρεία ψεύδεται, παραπληροφορεί και αλλάζει κατά καιρούς τις διδασκαλίες της.

Τούτο μαρτυρείται με εξαιρετική σαφήνεια από το γεγονός ότι ο Τίμιος Σταυρός με την ιστορική παραδοσιακή του μορφή εντός στέμματος αποτελούσε το σήμα αναγνώρισης των Χιλιαστών μέχρι το 1931 και ευρίσκετο στό εξώφυλλο τού περιοδικού «Σκοπιά» (Βλ. Πρωτ. Αντ. Αλεβιζοπούλου, «Μάρτυρες τού Ιεχωβά» και Ορθοδοξία, τόμος Γʹ, Αθήναι 1995, σσ. 102-103).

Επιπλέον, η αντίφαση, η παραπληροφόρηση και η αλλαγή των θέσεων της «Σκοπιάς» μαρτυρείται από το βιβλίο, που είχε γράψει ο δεύτερος πρόεδρος της εταιρείας και διάδοχος τού Κ. Ρώσσελ, ο Ιωσήφ Ρόδερφορδ (1869-1942) και έχει τίτλο «Η Κιθάρα τού Θεού», 1925. Στο εν λόγω χιλιαστικό βιβλίο υπάρχει ο Εσταυρωμένος πάνω σε σταυρό στη παραδοσιακή του μορφή (βλ. σ. 124).

Στο ίδιο βιβλίο αναφέρει χαρακτηριστικά ο Ι. Ρόδερφορδ «Η απολυτρωτική τιμή επρομηθεύθη επί τού σταυρού. Ο σταυρός τού Χριστού είναι ο μέγας άξων της αληθείας, ο άξων της θείας των πραγμάτων διατάξεως, από τού οποίου ακτινοβολούσιν αι ελπίδες των ανθρώπων. Όταν δε πάντες έλθωσιν εις επίγνωσιν τού γεγονότος τούτου, και πάντες οι ευπειθείς θα έχωσιν ωφεληθή εκ της αξίας της απολυτρωτικής θυσίας, τότε μεγάλη αγαλλίασις θα επέλθη εις το ανθρώπινον γένος. (...) Τότε πάντες επ αληθείας θα δύνανται να ψάλλωσιν: Εις τον σταυρόν τού Χριστού εγκαυχώμαι· Οστις πυργούται υπέρ πάντα τα ναυάγια τού χρόνου· Πάσα της ιεράς ιστορίας η αίγλη συγκεντρούται πέριξ της υπερόχου αυτού κορυφής» (σ. 154).

ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ μιλούν από μόνα τους. Τα σχόλια περιττεύουν. Απλώς, ύστερα από τέτοιου είδους αντιφάσεις και ψεύδη, αντιλαμβανόμαστε καλύτερα τις επισημάνσεις ενός πρώην Χιλιαστή, όταν αναφέρει ότι: «Η Εταιρεία Σκοπιά απαγορεύει αυστηρά στα μέλη της κάθε βιβλική συζήτησι και έρευνα των διδασκαλιών

της. Όποιος τολμήσει να παραβή αυτή την αρχή εκδιώκεται χωρίς έλεος, στιγματίζεται σαν στασιαστής και ξεσηκώνει θανάσιμο μίσος εναντίον του».

(Βλ. Εμμ. Αντωνιάδη, Διαψεύδονται οι προφητείες των Μαρτύρων τού Ιεχωβά, 1984, σ. 8) Η ιστορία της μετοχικής εταιρείας «Σκοπιά» είναι ο πλέον επιφανής και αδιάψευστος μάρτυρας κατηγορίας της, για το τι όντως είναι.

Πηγή:www.imdramas.gr

Δευτέρα, 5 Απριλίου 2021

Ο ΤΙΜΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ - ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΙΣΙΔΙΑΣ ΣΩΤΗΡΙΟΥ

Ο Τίμιος Σταυρός, το σύμβολον της αγάπης και της θυσίας και η προεικόνιση της Ανάστασης, κατέχει μοναδική θέση τόσον στην χριστιανική πίστη όσον και στη λατρεία της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Είναι το σύμβολο, που έχει επηρεάσει όσο τίποτε άλλο την χριστιανική τέχνη, αρχιτεκτονική, ζωγραφική, ποίηση, μουσική.

Από νωρίς, μεγαλοπρεπείς ναοί κτίζονται σε σχήμα σταυρού. Ως επιστέγασμα κάθε ναού στο υψηλότερο σημείο στήνεται ο σταυρός. Τα εικονοστάσια και όλα όσα χρησιμοποιούνται στην κοινή λατρεία, διακοσμούνται με τον σταυρό. Περίτεχνοι σταυροί ευλογίας τοποθετούνται πάνω στην Αγία Τράπεζα για να ευλογεί ο Λειτουργός τον λαό. Ο σταυρός χρησιμοποιείται για τον αγιασμό των υδάτων. Ο σταυρός κρεμάται στο στήθος του νεοφώτιστου για να τον προστατεύει από κάθε ορατό και αόρατο εχθρό και να τον ενισχύει και ενδυναμώνει καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του στον πνευματικό του αγώνα. Πίσω από την Αγία Τράπεζα, που συμβολίζει τον Κενό Τάφο του Αναστάντος Κυρίου, στήνεται ο Τίμιος Σταυρός ως σύμβολο της σταυρικής Του θυσίας για την σωτηρία του κόσμου.

Από νωρίς επικράτησε να παρέχεται η ευλογία στους πιστούς με το χέρι του Επισκόπου ή του Ιερέα, με κίνηση που σχηματίζει το σημείο του σταυρού. Ο Ιερέας αρχίζει τη θεία Λειτουργία σχηματίζοντας με το Ιερό Ευαγγέλιο πάνω από την Αγία Τράπεζα το σημείο του σταυρού, ενώ εκφωνεί το «Εὐλογημένη ἡ Βασιλεία του Πατρός…». Η ίδια κίνηση γίνεται και στην αρχή των άλλων Ιερών Μυστηρίων, αλλά και σε κάθε ευλογία είτε με το Ιερό Ευαγγέλιο, είτε με τα Τίμια Δώρα είτε με τον σταυρό ευλογίας.

Όμως και κάθε πιστός, ενώνοντας τα τρία δάκτυλα του δεξιού χεριού (εις τύπον της Αγίας Τριάδος) κάνει με το χέρι του το σημείο του σταυρού στο σώμα του, αρχίζοντας από το μέτωπο, και μετά στο στήθος, δεξιό και αριστερό ώμο. Κάνουμε το σημείο του σταυρού όταν εισερχόμαστε στον ιερό ναό• όταν προσκυνούμε τις ιερές εικόνες• στην αρχή και στο τέλος κάθε Ιεράς Ακολουθίας• όταν γίνεται η Είσοδος του Ιερού Ευαγγελίου και η Μεγάλη Είσοδος των Τιμίων Δώρων• πριν και μετά την ανάγνωση του ιερού Ευαγγελίου• κάθε φορά που αναφέρεται ο Πατέρας, ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα. Ιδιαίτερα δε, πριν και μετά τη θεία Κοινωνία.

Ας διεκρινίσουμε εδώ ότι όταν μας θυμιά ο Λειτουργός δεν κάνουμε τον σταυρό μας, απλώς υποκλινόμαστε• επίσης δεν κάνουμε τον σταυρό μας όταν παίρνουμε το αντίδωρο από το χέρι του ιερέα, απλώς το ασπαζόμαστε• επίσης δεν κάνουμε τον σταυρό μας όταν ζητούμε την ευλογία του Επισκόπου ή του Ιερέα, απλώς υποκλινόμαστε και ασπαζόμαστε το χέρι του.

Αλλά το σημείο του σταυρού το κάνουμε με το χέρι μας και εκτός ναού, σε πλείστες περιπτώσεις• όταν σηκωνόμαστε το πρωί από τον ύπνο και όταν πηγαίνουμε να κοιμηθούμε• πριν και μετά το φαγητό μας• όταν βγαίνουμε το πρωί από το σπίτι για τη δουλειά μας• όποιος ετοιμάζεται να ξεκινήσει με το αυτοκίνητό του, για να τον προστατέψει ο Θεός από ατύχημα. Και γενικότερα, κάθε φορά που αισθανόμαστε έντονη την ανάγκη να ευχαριστήσουμε ή να παρακαλέσουμε το Θεό για κάτι, επισφραγίζουμε την προσευχή μας με το σημείο του σταυρού, ώστε και το σώμα μας να συμμετάσχει στην προσευχή που αναπέμπει η ψυχή.

Το σημείο αυτό του σταυρού έχει πολύ μεγάλη σημασία και πρέπει να γίνεται όχι τυπικά, αλλά με ευλάβεια, ενσυνείδητα και να συνοδεύεται με την ενδόμυχη ανάλογη σύντομη, έστω, προσευχή μας. Άλλοτε δοξολογώντας τον Θεό• άλλοτε ζητώντας συγχώρηση για τα λάθη και τις αμαρτίες μας• ή ικετεύοντας τον Κύριο να ευλογήσει την εργασία μας και την συγκεκριμένη προσπάθεια που κάνουμε• για να μας προφυλάξει από κινδύνους σωματικούς ή ψυχικούς και για ότιδήποτε θέμα μας απασχολεί.

Από την πείρα είναι αποδεδειγμένο ότι πολλά θαύματα έχουν επιτελεσθεί με το σημείο του σταυρού ακόμη και απλών χριστιανών, οι οποίοι όμως έκαναν τον σταυρό τους με πίστη. Υπάρχουν συγκλονιστικά γεγονότα: χριστιανός συνελήφθη και του έδωσαν να πιει θανατηφόρο δηλητήριο. Εκείνος έκανε το σημείο του σταυρού πάνω από το κύπελο, επικαλέστηκε τη δύναμη του Κυρίου, ήπιε το δηλητήριο και δεν έπαθε τίποτε• έγινε αυτό που είπε ο Κύριος «άν πίνουν κάτι δηλητηριώδες δε θα παθαίνουν τίποτε» (Μάρκ. 16,18) Επίσης, άλλοι με το σημείο του σταυρού φυγάδευσαν τον ίδιο τον σατανά που προσπαθούσε να τους τρομοκρατήσει. «Θα διώχνουν και τα δαιμόνια» είπε πάλι ο Κύριος (στίχ.17). Γι’ αυτό η Εκκλησία μας ψάλλει: «Κύριε, ως όπλο κατά του διαβόλου μας έδωσες τον Σταυρό Σου• φρίττει και τρέμει ο διάβολος, καθώς δεν μπορεί να αντέξει τη δύναμη του Σταυρού (βλ. Αίνοι Αναστάσιμοι πλαγ. Δ’).

Αγαπητοί μου αδελφοί και αδελφές, ο Κύριος μας έχει εφοδιάσει με ένα όπλο πανίσχυρο για να αντιμετωπίζουμε αποτελεσματικά όχι μόνον κάθε επίθεση του πονηρού και των οργάνων του, αλλά και κάθε αντιξοότητα στη ζωή μας. Επί πλέον όπως από την πείρα τους οι Άγιοι Πατέρες έχουν διαπιστώσει: Ο Σταυρός είναι πηγή αγιασμού και δυνάμεως• στηρίζει τους πιστούς• δίνει ελπίδα στους χριστιανούς• χαρίζει υγεία στους ασθενείς• προστατεύει από ποικίλα ατυχήματα• μας προστατεύει την νύχτα• εξουδετερώνει κακές ενέργειες εναντίον μας.

Ο Τίμιος Σταυρός, τον οποίο προβάλλει σήμερα (σ.σ. χθες, Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως) η Εκκλησία για προσκύνηση, είναι ο φύλακας όλης της οικουμένης• λιμάνι σωτηρίας• σκάλα που μας ανεβάζει στους ουρανούς και πλείστα άλλα.

Επομένως ας καταφεύγουμε καθημερινά, με πίστη στον Τίμιο Σταυρό του Κυρίου, σε κάθε κίνδυνο και σε κάθε ανάγκη μας, με την βεβαιότητα ότι θα βλέπουμε κι εμείς θαύματα στη ζωή μας. Αμήν.

Κυριακή, 4 Απριλίου 2021

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΤΑΥΡΟΠΡΟΣΚΥΝΗΣΕΩΣ

† ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΣΜΕΜΑΝ

Από τα παμπάλαια χρόνια, το βράδυ του Σαββάτου της τρίτης εβδομάδας της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, ο σταυρός μεταφέρεται στο κέντρο της εκκλησίας, και ολόκληρη η ακόλουθη εβδομάδα είναι γνωστή ως εβδομάδα του Σταυρού.

Ξέρουμε πως η Μεγάλη Τεσσαρακοστή αποτελεί μια προετοιμασία για τη Μεγάλη Εβδομάδα, τότε που η Εκκλησία θα ανακαλέσει στη μνήμη της τον πόνο, τη σταύρωση και το θάνατο του Ιησού Χριστού πάνω στο σταυρό. Η προβολή του σταυρού στη μέση της Σαρακοστής μάς υπενθυμίζει το σκοπό της βαθύτερης και εντατικότερης εκκλησιαστικής ζωής κατά τη διάρκεια της Σαρακοστής. Έτσι είναι ο κατάλληλος τόπος εδώ για να σκεφτούμε το ρόλο του σταυρού, αυτού του σημαντικότατου και χαρακτηριστικότατου όλων των Χριστιανικών συμβόλων.

Το σύμβολο αυτό έχει δύο στενά αλληλένδετες σημασίες. Αφενός είναι ο σταυρός του Χριστού, αυτό το αποφασιστικό όργανο με το οποίο ολοκληρώθηκε η επίγεια ζωή και διακονία του Χριστού. Είναι η ιστορία ενός φοβερού και τρομακτικού μίσους ενάντια σ’ Αυτόν που ολόκληρη η διδασκαλία Του επικεντρώθηκε στην εντολή της αγάπης, και που ολόκληρο το κήρυγμά Του ήταν μια κλήση σε αυτοθυσία στο όνομα της αγάπης.

Ο Πιλάτος, ο Ρωμαίος κυβερνήτης στον οποίο μεταφέρθηκε ο Χριστός, αφού Τον συνέλαβαν, Τον εκτύπησαν και Τον έφτυσαν, λέει, «εν αυτώ ουδεμίαν αιτίαν ευρίσκω» (Ιωάν. 19, 4). Αυτό όμως προκάλεσε ένα ισχυρότερο ξέσπασμα: «Σταύρωσον, σταύρωσον αυτόν!» φωνάζει το πλήθος. Έτσι ο σταυρός του Χριστού θέτει ένα αιώνιο πρόβλημα που σκοπεύει στο βάθος της συνείδησης: γιατί η καλωσύνη ξεσήκωσε όχι μόνο αντίθεση, αλλά και μίσος; Γιατί η καλωσύνη σταυρώνεται πάντοτε σ’ αυτόν τον κόσμο; Συνήθως αποφεύγουμε να δώσουμε απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα επιρρίπτοντας την ευθύνη σε κάποιον άλλο: αν ήμασταν εκεί, αν ήμουν εκεί εκείνη την τρομερή νύχτα, δε θα είχα συμπεριφερθεί όπως οι άλλοι. Αλλοίμονο όμως, κάπου βαθιά στη συνείδησή μας γνωρίζουμε πως αυτό δεν είναι αλήθεια.

Ξέρουμε πως οι άνθρωποι που βασάνισαν, σταύρωσαν και μίσησαν τον Χριστό δεν ήταν κάποιου είδους τέρατα, κατεχόμενα από κάποιο ιδιαίτερο και μοναδικό κακό. Όχι, ήταν «όπως όλοι μας». Ο Πιλάτος προσπάθησε ακόμη και να υπερασπιστεί τον Ιησού, να μεταπείσει το πλήθος, προσφέρθηκε ακόμη και να απελευθερώσει το Χριστό ως κίνηση καλής θέλησης χάριν της εορτής, όταν κι αυτό απέτυχε, στάθηκε μπροστά στο πλήθος και ένιψε τα χέρια του, δείχνοντας τη διαφωνία του σ’ αυτό το φόνο.

Με λίγες πινελιές το ευαγγέλιο σχεδιάζει την εικόνα αυτού του παθητικού Πιλάτου, του τρόμου του, της γραφειοκρατικής του συνείδησης, της δειλής του άρνησης να ακολουθήσει τη συνείδησή του. Δε συμβαίνει όμως ακριβώς το ίδιο στη δική μας ζωή και στη ζωή γύρω μας; Δεν είναι αυτή η πιο κοινότοπη, η πιο τυπική ιστορία; Δεν είναι παρών συνεχώς μέσα μας κάποιος Πιλάτος;

Δεν είναι αλήθεια πως όταν έρθει η στιγμή να πούμε ένα αποφασιστικό, αμετάκλητο όχι στο ψεύδος, στην αδικία, στο κακό και στο μίσος, ενδίδουμε στον πειρασμό να «νίψουμε τας χείρας μας»; Πίσω από τον Πιλάτο ήταν οι Ρωμαίοι στρατιώτες, οι οποίοι όμως υπερασπιζόμενοι τον εαυτό τους θα μπορούσαν να πουν: εκτελέσαμε απλώς διαταγές, μάς είπαν να «ουδετεροποιήσουμε» κάποιον ταραχοποιό που προκαλούσε αναστάτωση και αταξία, για ποιο πράγμα μιλάτε λοιπόν;

Πίσω από τον Πιλάτο, πίσω από τους στρατιώτες ήταν το πλήθος, οι ίδιοι άνθρωποι που έξι μέρες πριν φώναζαν «Ωσαννά», καθώς υποδέχονταν θριαμβευτικά το Χριστό κατά την είσοδό του στην Ιερουσαλήμ, μόνο τώρα η κραυγή τους ήταν «Σταύρωσον αυτόν!» Έχουν όμως και γι’ αυτό μια εξήγηση. Δεν είναι οι ηγέτες τους, οι διδάσκαλοί τους και οι κυβερνήτες τους αυτοί που τους έλεγαν πως ο άνθρωπος αυτός ήταν ένας εγκληματίας που κατέλυσε τους νόμους και τις συνήθειες, και γι’ αυτό βάσει του νόμου, «πάντοτε βάσει του νόμου, πάντοτε σύμφωνα με το υπάρχον καταστατικό», πρέπει να πεθάνει…; Έτσι κάθε συμπαίκτης σ’ αυτό το τρομακτικό γεγονός είχε δίκαιο «από την πλευρά του», όλοι δικαιώθηκαν. Όλοι μαζί όμως δολοφόνησαν έναν άνθρωπο στον οποίον «ουδέν ευρέθη αίτιον». Η πρώτη σημασία του σταυρού συνεπώς είναι η κρίση του κακού, ή μάλλον της ψευδοκαλωσύνης αυτού του κόσμου, μέσα στον οποίο πανηγυρίζει αιώνια το κακό, και ο οποίος προωθεί τον τρομακτικό θρίαμβο του κακού πάνω στη γη.

Αυτό μας μεταφέρει στη δεύτερη σημασία του σταυρού. Μετά το σταυρό του Χριστού ακολουθεί ο δικός μας σταυρός, για τον οποίο ο Χριστός είπε, «ει τις θέλει οπίσω μου έρχεσθαι,… αράτω τον σταυρόν αυτού καθ’ ημέραν και ακολουθείτω μοι» (Λουκ. 9, 23).Αυτό σημαίνει πως η επιλογή που είχε να κάνει ο καθένας εκείνη τη νύχτα –ο Πιλάτος, οι στρατιώτες, οι αρχηγοί, το πλήθος κι ο καθένας μέσα στο πλήθος – είναι μια επιλογή που τίθεται συνεχώς και σε καθημερινή βάση μπροστά μας. Εξωτερικά, η επιλογή έχει να κάνει με κάτι φαινομενικά ασήμαντο για μας, ή δευτερεύον. Για τη συνείδηση όμως τίποτε δεν είναι πρώτο ή δεύτερο, αλλά το καθετί μετράται αν είναι αληθινό ή ψεύτικο, καλό ή κακό. Το να σηκώνεις λοιπόν το σταυρό σου καθημερινά δεν είναι απλώς το να αντέχεις τα φορτία και τις μέριμνες της ζωής, αλλά πάνω απ’ όλα το να ζεις αρμονικά με τη συνείδησή σου, το να ζεις μέσα στο φως της κρίσεως της συνειδήσεως.

Ακόμη και σήμερα, με όλο τον κόσμο να κοιτάζει, ένας άνθρωπος στον οποίο «ουδέν ευρέθη αίτιον» μπορεί να συλλαμβάνεται, να βασανίζεται, να κτυπιέται, να φυλακίζεται ή να εξορίζεται. Όλα αυτά δε «επί τη βάσει του νόμου», χάριν της υπακοής και πειθαρχίας, όλα στο όνομα της τάξης, για το καλό όλων. Πόσοι Πιλάτοι δε νίπτουν τα χέρια τους, πόσοι στρατιώτες σε σπεύδουν να εκτελέσουν τις διαταγές της στρατιωτικής ιεραρχίας, πόσοι άνθρωποι υπάκουα, δουλόπρεπα δεν τους χειροκροτούν, ή τουλάχιστον δεν κοιτάζουν σιωπηλά το κακό που θριαμβεύει;

Καθώς μεταφέρουμε το σταυρό, καθώς τον προσκυνούμε, καθώς τον ασπαζόμαστε, ας σκεφτούμε τη σημασία του. Τι μάς λέει, σε τι μάς καλεί; Ας θυμηθούμε το σταυρό ως επιλογή από τη οποία κρέμονται τα πάντα στον κόσμο, και που χωρίς αυτόν όλα στον κόσμο γίνονται θρίαμβος του κακού και του σκότους. Ο Χριστός είπε, «εις κρίμα εγώ εις τον κόσμον τούτον ήλθον» (Ιωαν. 9, 39). Σ’ αυτή την κρίση, μπροστά στο δικαστήριο της σταυρωμένης αγάπης, της αλήθειας και της καλωσύνης δικάζεται ο καθένας μας.

Από το βιβλίο, «Εορτολόγιο- Ετήσιος Εκκλησιαστικός Κύκλος», Αλέξανδρου Σμέμαν, Εκδ. Ακρίτας

Εκ της Ιεράς Μητροπόλεως Μόρφου www.immorfou.org.cy

Παρασκευή, 2 Απριλίου 2021

''Η ΡΑΒΔΟΣ Η ΜΥΣΤΙΚΗ'' - ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΚΑΣΤΟΡΙΑΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Μιλώντας ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς σε μια ομιλία του για το πρόσωπο της Υπεραγίας Θεοτόκου λέγει και τα εξής χαρακτηριστικά : «Ω Παρθένε θεία και τώρα ουράνια, πώς να περιγράψω όλα τα δικά σου [χαρίσματα]; Πώς να σε δοξάσω, εσένα τον θησαυρό της δόξας; Ακόμα και η μνήμη σου μόνο αγιάζει αυτόν που την χρησιμοποιεί. Προς εσένα και η κλίση μόνο καθιστά τον νου καθαρώτερο, ανεβάζοντάς τον αμέσως προς θείο ύψος»1.

Αγιαζόμαστε, όταν πλησιάζουμε την Υπεραγία Θεοτόκο, διότι είναι η Μητέρα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Αυτήν διάλεξε ο Θεός απ΄ όλο το ανθρώπινο γένος, προκειμένου να διακονήσει το σχέδιο της Θείας Ενανθρωπήσεως.

Αγιαζόμαστε, γιατί η καθαρότητά της, όχι μόνο της ψυχής αλλά και του σώματος, υπερβαίνει και αυτές ακόμη τις αγγελικές δυνάμεις.

Γι’ αυτό και ο Αρχάγγελος της χαράς την ημέρα του Ευαγγελισμού, την ονομάζει «Κεχαριτωμένη», δηλαδή πεπληρωμένη από τη θεϊκή χάρη.

Κεχαριτωμένη, διότι ήταν «πλήρης πασών των χαρίτων του Αγίου Πνεύματος», όπως θα θα τονίσουν οι Πατέρες της Εκκλησίας.

Αγιαζόμαστε, γιατί έφερε στον κόσμο, όχι απλώς την ουράνια βροχή, αλλά αυτόν τον Κύριο των νεφελών.

Συνέλαβε στα πανάχραντα σπλάχνα της εκ Πνεύματος Αγίου τον Μονογενή Υιό του Θεού, εβάστασε στην άχραντη γαστέρα της «τον βαστάζοντα πάντα» και εγέννησε αφθόρως υπέρ έννοιαν Εκείνον που είναι ο δημιουργός των ορατών και των αοράτων.

Αγιαζόμαστε, γιατί στο πανάγιο πρόσωπό της συγκεντρώθηκαν όλα τα χαρίσματα του Παναγίου Πνεύματος.

Γι’ αυτό γεμάτος θαυμασμό ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης θα γράψει: «Ω γλυκυτάτη και πράγμα και όνομα Μαριάμ, τι πάθος είναι τούτο, όπου αισθάνομαι εις τον εαυτόν μου;

Εγώ δεν ημπορώ να χορτάσω τους επαίνους των μεγαλείων σου!

Όσον γαρ περισσότερον τα επαινώ, τόσο περισσότερον τα ορέγομαι, και ο πόθος μου επ’ άπειρον προβαίνει, και η επιθυμία μου ακόρεστος γίνεται…»2.

Αγιαζόμαστε κι εμείς απόψε, πλησιάζοντας την παναγία μορφή της και, μαζί με τον Αρχάγγελο της επαγγελίας, της απευθύνουμε αυτό το μυριόστομο «ΧΑΙΡΕ» μαζί με ολόκληρη την Εκκλησία του Χριστού, την εν ουρανοίς και την επί της γης.

Ένα τροπάριο της αποψινής Ακολουθίας, ποίημα του Ιωσήφ του Υμνογράφου, την ονομάζει «ράβδο μυστική»3.

Α. Η ράβδος η μυστική

Μας μεταφέρει ο ιερός υμνογράφος στην Παλαιά Διαθήκη και μας υπενθυμίζει τη συγκατάβαση του Θεού στον περιούσιο λαό του Θεού, τα ουράνια μηνύματα και τις προτυπώσεις για την επίγεια παρουσία του Μεγάλης Βουλής Αγγέλου από την Παρθένο Μαρία.

Το ιερό βιβλίο των Αριθμών μάς διασώζει τη θλιβερή ιστορία της αποστασίας του ισραηλιτικού λαού και συνάμα τη θεϊκή επέμβαση με αποδέκτη, όχι μόνο αυτόν το λαό, αλλά και το λαό της Χάριτος, αφού άλλωστε η Παλαιά Διαθήκη προετοιμάζει τον ερχομό της Καινής.

Στην αμφισβήτηση της αρχηγίας του Μωϋσέως και την επανάσταση εναντίον του και εναντίον του Ααρών από ομάδα Ισραηλιτών με αρχηγό τον Κορέ, ο θεόπτης αφήνει την επίλυση της υποθέσεως στο Θεό.

Τοποθετεί στη Σκηνή του Μαρτυρίου ράβδους, προκειμένου να δείξει ο Θεός την εύνοιά Του στο πρόσωπο εκείνο στο οποίο αναπαύεται το Πνεύμα Του.

Και η απάντηση του Θεού ήταν σαφέστατη· ο Ααρών ήταν ο εκλεκτός αρχιερεύς που θα διακονούσε μαζί με τη φυλή του το έργο της λατρείας του Θεού.

«Εγένετο τη επαύριον και εισήλθε Μωϋσής και Ααρών εν τη σκηνή του μαρτυρίου, και ιδού εβλάστησεν η ράβδος Ααρών εις οίκον Λευί και εξήνεγκεν βλαστόν και εξήνθησεν άνθη και εβλάστησε κάρυα.

Και εξήνεγκε Μωϋσής πάσας τας ράβδους από προσώπου Κυρίου προς πάντας υιούς Ισραήλ, και είδον και έλαβον έκαστος την ράβδον αυτού»4.

Αυτή η ιερή ιστορία είναι ένα θαύμα, αλλά συγχρόνως και μια θαυμαστή προτύπωση.

Στο άνθισμα της ξηράς ράβδου του Ααρών, οι Πατέρες της Εκκλησίας είδαν τη θαυμαστή προτύπωση της κατά Σάρκα Γεννήσεως του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού από την Παρθένο Μαρία.

Συνέλαβε υπερφυσικά και ανερμήνευτα και έτεκε το άνθος το αμάραντο, τον Ιησού Χριστό.

Β. Η ράβδος η μυστική

Αν αυτό το γεγονός από το βιβλίο των Αριθμών μάς φανερώνει τη θαυμαστή επέμβαση του Θεού, προκειμένου να κατασιγάσει τον γογγυσμό του περιούσιου λαού και να αποσοβήσει την απειλή του θανάτου, η «ράβδος η μυστική», η Παρθένος Μαρία, ακατέργαστη από ανθρώπινη δύναμη, προσφέρει στον κόσμο τον ανθό της ζωής, τον παρθενικό της τόκο, που είναι ένα ουράνιο άνθισμα χαράς για τον πεπτωκότα άνθρωπο και συγχρόνως ανάπλαση του ανθρωπίνου γένους και όλης της δημιουργίας.

Γι’ αυτό και όσοι μετέχουν στη ζωή της Θεοτόκου, στη ζωή του μυστικού σώματος του Χριστού που είναι η Εκκλησία, ανθίζουν και καρποφορούν καρπούς πνευματικούς.

Είναι και αυτοί ευωδέστατα άνθη του Παραδείσου. Γίνονται κλάδοι της μυστικής ράβδου της Θεοτόκου και αποτελούν έναν επίγειο Παράδεισο με προορισμό τον ουράνιο και την ατελεύτητη τελειότητα στη Βασιλεία των Ουρανών.

Άλλωστε αυτός είναι και ο σκοπός της Εκκλησίας: να μεταβάλλει τον άνθρωπο της αμαρτίας σε άνθρωπο του Θεού. Και το μεγαλύτερο θαύμα δεν είναι η θεραπεία ενός ασθενούς, ούτε η ανάσταση ενός κεκοιμημένου, αλλά το θαύμα της μετανοίας, η επιστροφή του πεπτωκότος ανθρώπου.

Ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος είναι χαρακτηριστικός στο σημείο αυτό: «Ο στενάζων μίαν ώραν υπέρ της ψυχής αυτού, κρείττων εστί του εγείροντος τους νεκρούς εν τη προσευχή αυτού. Ο αξιωθείς ιδείν εαυτόν, ούτος κρείττων εστί του αξιωθέντος ιδείν τους αγγέλους»5.

Ας καταθέτουμε, λοιπόν, το σεβασμό μας και την ευλάβειά μας στη Μητέρα του Θεού. Ας ακουμπάμε στη ράβδο τη μυστική για να καρποφορήσουμε, προκειμένου «έγκαρποι και πλήρεις έργων αγαθών επειγώμεθα, ίνα φυτευθέντες εν τω οίκω Κυρίου, εν ταις αυλαίς του Θεού ημών εξανθήσωμεν εν Χριστώ Ιησού τω Κυρίω ημών»6.

«Δέσποινά μου υπεραγία Θεοτόκε, σπλαχνίσθητι επ΄ εμοί τω απόρω και ελεεινώ και ποίησον μετ’ εμού τα ελέη σου τα πλούσια, ίνα σεσωσμένος υμνώ τον εκ σου σαρκωθέντα Χριστόν τον Θεόν ημών»7.

1 Αγ. Γρηγορίου Παλαμά, «Ομιλία ΛΖ’, Εις την Κοίμησιν της πανυπεράγνου αγίας Θεοτόκου», ΕΠΕ 10,461-463

2 Αγ. Νικοδήμου Αγιορείτου, «Κήπος Χαρίτων», εκδ. Ρηγοπούλου, Θεσσαλονική, Ε’ Έκδοσις, σελ. 214

3 Ζ΄ ωδή του Κανόνος της Υπεραγίας Θεοτόκου

4 Αριθμ. 17,23-24

5 Αββά Ισαάκ του Σύρου, Λόγοι ασκητικοί, Λόγος ΝΔ΄, εκδ. Ιερά Μονή Ιβήρων, Άγιον Όρος 2012, σελ. 690

6 Μεγ. Βασιλείου, «Ομιλίαι εις την Εξαήμερον», Ομιλία Ε΄, κεφ. 10, PG 29b, 116D-117

7 Ευχη εις την Υπεραγίαν Θεοτόκον, Κάθισμα ΙΔ΄, Ψαλτήριον Προσευχητικόν, εκδ. Ιερόν Κουτλουμουσιανόν Κελλίον Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, Άγιον Όρος 2015 Β΄ έκδοσις, σελ. 210

Πηγή: www.kirigmata.blogspot.com

ΝΕΟΠΑΓΑΝΙΣΤΙΚΕΣ ΑΝΤΙΦΑΣΕΙΣ

ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΥ ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ Α.Π.Θ.

Στις ημέρες μας παρατηρείται μία συστηματική προσπάθεια κάποιων ομάδων, που ως σκοπό έχουν τη νεκρανάσταση και την επαναφορά του αρχαίου ελληνικού ειδωλολατρικού Δωδεκάθεου και την επίσημη αναγνώρισή του ως θρησκείας.

Κοινό χαρακτηριστικό, όμως, των νεοπαγανιστικών ομάδων είναι η απαξιωτική, υβριστική και βίαιη τοποθέτησή τους απέναντι σε κάθε τι το χριστιανικό και [ταυτοχρόνως] η επιμελής αποφυγή τους να αναφέρονται σε μελανές πτυχές της αρχαίας ελληνικής θρησκείας.

Οι σύγχρονοι νεοπαγανιστές σιωπούν για τα επαίσχυντα χαρακτηριστικά των λεγομένων μεν θεών, κατ ουσίαν δε δαιμόνων, όπως για τις αισχρότητες, τους φθόνους, τα μίση, τις απάτες, καθώς επίσης για την ανθρωπολατρία, τις ανθρωποθυσίες που δέχονταν κ.ά.

Επιπλέον από τις ομάδες αυτές δεν απουσιάζουν οι προσωπικές αντιπάθειες, οι ιδεολογικές διαφοροποιήσεις, καθώς και η σύγχυση και οι αντιφάσεις για το τι ήταν τελικά οι διάφοροι θεοί της αρχαίας ελληνικής θρησκείας.

Ομολογείται και από τους ιδίους ότι:

«οι εκπρόσωποι του Αρχαιοελληνικού Κινήματος δεν έχουν μία σαφή γνώση για την αρχαιοελληνική Θρησκεία, ερμηνεύοντας την Ελληνική Μυθολογία κατά το δοκούν».(Βλ. Η Αναβίωση της Αρχαίας Ελληνικής θρησκείας, 2002, σσ. 7475)

Στον εν λόγω ισχυρισμό του νεοπαγανιστή θεωρητικού πρέπει να επισημάνουμε δύο σημεία:

α) ότι οι σύγχρονοι νεοειδωλολάτρες δεν έχουν σαφή γνώση της αρχαίας θρησκείας, και

β) ότι ερμηνεύουν την ελληνική μυθολογία κατά το δοκούν.

Οι επισημάνσεις αυτές επιβεβαιώνονται πλήρως από την ίδια την πραγματικότητα. Χαρακτηριστική απόδειξη εν προκειμένω, είναι οι αντιφατικές θέσεις δύο άλλων νεοπαγανιστών θεωρητικών για το τί ήταν οι αρχαίοι θεοί.

Σύμφωνα, λοιπόν, με την μία άποψη, η οποία τυγχάνει νεφελώδης και αόριστη, «Οι Εθνικοί θεοί των Ελλήνων, όπως και όλων των δυτικοευρωπαϊκών λαών, είναι ενέργειες, δυνάμεις και είναι ιδέες». (Περ. «Τρίτο Μάτι», τ. 95, σ. 70)

Κατά την άλλη άποψη και σε πλήρη αντίθεση με την προηγούμενη, ο πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας του Δωδεκάθεου, και εκδότης αρχαιολατρικού περιοδικού ισχυρίζεται:

«Οι θεοί είναι ομοούσιοι προς τα άλλα όντα διότι έχουν την ίδια ουσία: το ψυχικό άτομο. Υπήρξαν άνθρωποι, ποΥ έφθασαν στο τέλος του κύκλου των μετεμψυχώσεων, διατηρούν τις αναμνήσεις όλων των βίων τους…». (Βλ. Παν. Μαρίνη, Τί πιστεύει η Ελληνική μας θρησκεία, περ. «Τρίτο Μάτι», τ. 95, σ. 28)

Τι μας λέει ουσιαστικά ο πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας του Δωδεκάθεου; Μας λέει ότι οι λεγόμενοι θεοί ήταν άνθρωποι τελικά, ποΥ θεοποιήθηκαν και τους λάτρευαν ως θεούς. Η άποψη αυτή βεβαίως, δεν είναι καινούργια. Την είχαν υποστηρίξει οι αρχαίοι φιλόσοφοι Ευήμερος (350297 π.Χ.) και Εκαταίος ο Αβδηρίτης (Γʹ αι. π.Χ.) στην κριτική τους κατά του αρχαιοελληνικού δωδεκάθεου.

Εν προκειμένω, όμως, παρατηρούμε το εξής παράδοξο. Δύο αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι να απορρίπτουν το Δωδεκάθεο, γιατί θεωρούσαν τους λεγόμενους θεοὺς ως ανθρώπους, που θεοποιήθηκαν, και ο σύγχρονος αρχαιολάτρης θεωρητικὸς να ζητά να επιστρέψουμε και να λατρεύουμε ως θεούς αυτούς, που και οι αρχαίοι φιλόσοφοι απέρριψαν. Ζητά να λατρεύσουμε ως θεούς νεκρούς ανθρώπους.

Πόσο δίκαιο είχε ο Θεόφιλος Αντιοχείας, όταν έλεγε: «Και τα μεν ονόματα ων φης σέβεσθαι θεών ονόματά εστί νεκρών ανθρώπων».(Πρὸς Αυτόλυκον Α,9 Β.Ε.Π.Ε.Σ. 5, 17)

Να λοιπόν, το υποτιθέμενο κλέος της πατρώας θρησκείας, στην οποία ζητούν οι νεοπαγανιστές να επιστρέψουμε. Να λατρεύουμε είδωλα, για τα οποία ούτε οι ίδιοι οι νεοπαγανιστές μεταξύ τους δεν συμφωνούν για το τί ήταν.

Άλλοι νεοπαγανιστές, αγωνίζονται να εξωραΐσουν το αρχαιοελληνικό ειδωλολατρικό μόρφωμα, υποστηρίζοντας ότι η αρχαία θρησκεία «απομακρύνει πάντα οπαδόν της από προσωπολατρίας» και επιπλέον ότι «Η Ελληνική θρησκεία, εν τω συνόλω της, αποτελεί ένα μεγαλούργημα».(Βλ. Η Αναβίωση της Αρχαίας Ελληνικής θρησκείας, 2002, σ. 36).

Οι εν λόγω ισχυρισμοί αποτελούν επιπλέον, ένα ακόμα χαρακτηριστικό παράδειγμα της τακτικής τους, να αντικαθιστούν τα ιστορικά δεδομένα όπως αυτά που αναφέραμε, με ιδεολογικές τους φαντασιώσεις σε επίπεδο ερμηνείας. Είναι, όμως, γνωστό, ότι το χάσμα μεταξύ φαντασιώσεως και ιστορίας είναι αγεφύρωτο.Ο Ορθόδοξος Χριστιανός ξέρει πολύ καλά, ότι κάθε μορφή ειδωλολατρίας είναι μορφή δαιμονολατρίας (Ψαλμ. 95, 5. 1 Κορ. 10, 20. 2 Κορ. 6, 16. 1 Ιωαν. 5, 21).

Πηγή:www.pemptousia.gr

Πέμπτη, 1 Απριλίου 2021

Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΤΕΚΤΟΝΙΣΜΟΣ

ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΥ ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ Α.Π.Θ.

Βασική τακτική διαφόρων ομάδων, κινήσεων, οργανώσεων κ. α όπου ο χαρακτήρας τους, οι διδασκαλίες και οι πρακτικές είναι απολύτως ασυμβίβαστες με την ορθόδοξη πίστη μας, είναι η προσπάθεια χειραγώγησης των ανθρώπων μέσω της παραπληροφόρησης. Τακτική η οποία κατ’ εξοχήν χρησιμοποιείται από τον Τεκτονισμό ή Μασωνία.

Μόνιμη επωδός των διαφόρων Τεκτόνων αποτελεί ο ισχυρισμός, ότι αποτελούν απλώς φιλοσοφική οργάνωση που αποβλέπει στην αναζήτηση της αλήθειας, στην κοινωνική και ατομική πρόοδο χωρίς να έχουν θρησκευτικό χαρακτήρα. Άποψη που προσπαθούν να τη διαδώσουν με κάθε πρόσφορο μέσο και σε κάθε ευκαιρία. Θεωρούν μάλιστα ότι μπορεί κάποιος να είναι ταυτοχρόνως και χριστιανός και Τέκτονας. Ισχύει όμως κάτι τέτοιο; Είναι δυνατόν κάποιος να είναι χριστιανός ορθόδοξος και ταυτοχρόνως να είναι και Μασώνος;

Για την Ορθόδοξη πίστη μας κάτι τέτοιο είναι όχι μόνον αδύνατο αλλά και αδιανόητο. Εν προκειμένω είναι χρήσιμο να θυμηθούμε ότι η Εκκλησία μας έχει κατ’ επανάληψη τοποθετηθεί για τον Τεκτονισμό κατά τρόπο σαφή, υπεύθυνο και συγκεκριμένο. Υπενθυμίζουμε χαρακτηριστικά:

Ι) Η Διορθόδοξος Επιτροπή που συνεδρίασε στη Μονή Βατοπαιδίου από 8-23/6/1930 στο Άγιον Όρος χαρακτηρίζει τον Τεκτονισμό «ως σύστημα αντιχριστιανικόν και πεπλανημένον».

ΙΙ) Η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος στις 12-10 1933 συν τοις άλλοις υπογραμμίζει ότι ο Τεκτονισμός «υπομιμνήσκει τας παλαιάς εθνικάς μυστηριακάς θρησκείας ή λατρείας, από των οποίων κατάγεται και των οποίων συνέχειαν και αναβίωσιν αποτελεί» (Περ. Εκκλησία 48, (4-12-1933), σ. 1).

ΙΙΙ) Η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος τον Νοέμβριο του 1972 επαναλαμβάνει «ότι η Μασωνία είναι αποδεδειγμένως θρησκεία μυστηριακή, προέκτασις των παλαιών ειδωλολατρικών θρησκειών, όλως ξένη και αντίθετος προς την εξ αποκαλύψεως σωτηριώδη αλήθειαν της Αγίας ημών Εκκλησίας. Διαδηλοί κατηγορηματικώς ότι η ιδιότης του Μασώνου υπό οιανδήποτε μορφήν είναι ασυμβίβαστος προς την ιδιότητα του χριστιανού μέλους του Σώματος του Χριστού» (Περ. Εκκλησία 50, (1973), σ. 17).

IV) Η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος τον Οκτώβριο του 1996 την θωρεί «παγανιστική θρησκεία» ασυμβίβαστη με το χριστιανισμό και τη χαρακτηρίζει «ως αντίχριστον σύστημα» (Περ. Εκκλησία 73(1996), σσ. 673-674).

Διάφοροι τεκτονικοί κύκλοι ισχυρίζονται ότι αυτές οι αδαμαντίνου διαύγειας Ορθόδοξες τοποθετήσεις είναι ανακρίβειες, αστήρικτες θεωρητικές διακηρύξεις καί είναι, πάντα κατά τους ισχυρισμούς τους, καρπός μιας ισχυρής προκατάληψης. Ισχύει όμως κάτι τέτοιο; Αναμφιβόλως όχι. Αντιθέτως αυτοί οι ισχυρισμοί αποτελούν μια ακόμα προσπάθεια μασωνικής παραπληροφόρησης. Και τούτο γιατί αποδεικνύεται εύκολα και ο παγανιστικός και ο αποκρυφιστικός και ο αντιχριστιανικός χαρακτήρας του Τεκτονισμού από πλήθος μασωνικών κειμένων – μαρτυριών.

Ως αποδείξεις θα παραθέσουμε ενδεικτικά θέσεις από την Εγκυκλοπαίδεια της Ελευθέρας Τεκτονικής, αφ’ ενός μεν γιατί αποτελεί έκδοση της Μασωνικής Στοάς Όμηρος, αφ’ ετέρου δε γιατί ο συντάκτης των διαφόρων λημμάτων παραθέτει και απόψεις και άλλων Μασόνων Ελλήνων και ξένων, έτσι ώστε να καθίσταται το εν λόγω έργο πιο αντιπροσωπευτικό για το χώρο του.

α) Η παρουσία αποκρυφιστικών στοιχείων στον Τεκτονισμό

Διαβάζουμε στην εν λόγω Μασωνική εγκυκλοπαίδεια σχετικά με τους ανώτερους βαθμούς του Τεκτονισμού ότι: «οι Ανώτεροι βαθμοί του ουδέν άλλο είναι ή συμπύκνωσις των διαφόρων μορφών του "εσωτερισμού" προσφέρουσα εις τον Τέκτονα ευρύ πεδίον ερεύνης εις την σφαίραν του υπεραισθητού» (σ. 127).

Στην ίδια σελίδα επίσης αναφέρεται: «παραμένει αναντίρρητον ότι η όλη διάρθρωσις των πέραν του 3 βαθμών του περικλείει μέγιστον μέρος της Αποκρύφου επιστήμης και του μυστηρίου συγχρόνως. Άλλως θα ήτο αδύνατον να ερμηνευθούν και να κατανοηθώσιν οι βαθμοί ούτοι, τα σύμβολα και αι αλληγορίαι των» (σ. 127. Πρβλ. και σ. 103). Σταματούν όμως εδώ οι μαρτυρίες; Όχι.

Θα αναφέρουμε μια ακόμη χαρακτηριστική από τις πολλές. Σ' αυτή ομολογείται η παρουσία στον Τεκτονισμό της ιουδαϊκής αποκρυφιστικής παράδοσης της Καββάλα. Αναφέρεται χαρακτηριστικά: «Εις πλείστους ανωτέρους Τεκτονικούς βαθμούς γίνεται χρήσις της Καββάλα, ολόκληρα δε Τεκτονικά δόγματα έχουν στηριχθή επί των αρχών της» (σ. 507). Και αλλού «Η προσεκτική μελέτη των διαφόρων Τεκτονικών βαθμών αποδεικνύει την αναμφισβήτητον επίδρασιν της καββαλιστικής παραδόσεως επί του Τεκτονισμού» (σ. 510 ).

β) Η παρουσία παγανιστικών στοιχείων στον Τεκτονισμό

Χαρακτηριστικές είναι επίσης και οι μαρτυρίες που υπάρχουν στην εν λόγω Μασωνική εγκυκλοπαίδεια για την παρουσία του παγανιστικού στοιχείου στον Τεκτονισμό. Αναφέρουμε ενδεικτικώς δύο: «Ουδείς όμως εξετάζων προσεκτικώς τους τρόπους, καθ' ούς η ανάστασις ή η επιστροφή εις την ζωήν εδιδάσκοντο δια συμβόλων και τελετών εις τα Αρχαία μυστήρια και διδάσκονται και σήμερον εις την τεκτονικήν μύησιν δύναται να αρνηθή, ότι ο Τεκτονισμός απέρρευσεν εκ των αρχαίων μυστηρίων» (σ. 93. Πρβλ. A. G. Mackey, An Encyclopaedia of Freemasony, Vol. 2, Chicago 1947, σ.851).

Με την ίδια επίσης βεβαιότητα και σαφήνεια αλλού ομολογείται ότι «οι τρεις πρώτοι συμβολικοί βαθμοί δεν είναι τι άλλο ή πιστή επανάληψις των περί "αθανασίας της ψυχής" διδαγμάτων των Αιγυπτιακών, των Διονυσιακών, των Ορφικών, των Ελευσίνιων και των Μιθραϊκών Μυστηρίων» (σ. 127. Βλ και σσ.151, 633).

γ) Η παρουσία αντιχριστιανικών διδασκαλιών στον Τεκτονισμό.

Από το πλήθος των πλανών που αποτελούν αντιλήψεις του Τεκτονισμού θα σταθούμε ενδεικτικά μόνο σε μία περίπτωση, στην αντιχριστιανική πλάνη της μετενσάρκωσης. Εξόχως διαφωτιστικά είναι όσα αναφέρονται για αυτήν στην Μασωνική εγκυκλοπαίδεια.

Αναφέρονται, λοιπόν, τα εξής: «Ο Ελευθεροτεκτονικός εσωτερισμός πρεσβεύει επίσης, ως είναι φυσικόν, το δόγμα της μετενσαρκώσεως άνευ του οποίου δεν είναι δυνατόν να νοηθή και στηριχθή ο περί εξελίξεως νόμος.(...) Αθανασία ψυχής άλλως τε, ως την πρεσβεύει ο Ελευθεροτεκτονισμός, δεν θα ήτο νοητή άνευ της μετενσαρκώσεως» (σ. 607).

Οι Μασωνικές μαρτυρίες αποδεικνύουν ότι οι θέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας για τον Τεκτονισμό επιβεβαιώνονται από την πραγματικότητα και δεν αποτελούν αστήρικτες κατηγορίες που είναι καρπός προκατάληψης, όπως ισχυρίζονται διάφοροι τεκτονικοί κύκλοι.

Ταυτοχρόνως όμως αποδεικνύουν και την απόπειρα παραπληροφόρησης που επιχειρείται από τον Τεκτονισμό σχετικά με τη φύση και τα χαρακτηριστικά της οργάνωσής τους.

Είναι νομίζουμε αυτονόητο ότι κάποιος που θέλει να είναι συνειδητός Ορθόδοξος Χριστιανός δεν μπορεί να είναι ταυτοχρόνως και Τέκτονας. Ποια σχέση μπορεί να έχει το φως του Ευαγγελίου με την αποκρυφιστική και παγανιστική καταχνιά του Τεκτονισμού; Αναμφιβόλως καμία. Η μύηση και η ένταξη κάποιου στη Μασωνία είναι επιστροφή από το χώρο της ζωής, από το χώρο της κατά Χριστόν" καινής κτίσης" (Β Κορ 5, 17) που είναι η Εκκλησία στο χώρο της σκιάς και του θανάτου (Ματθ. 4, 16. Λουκ 1, 79).

Πηγή: Περιοδικό Εφημέριος, τεύχος 4, Απρίλιος 2006

Τετάρτη, 31 Μαρτίου 2021

ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ

ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΥ ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ Α.Π.Θ.

Διαβάζοντας σε διάφορα αιρετικά έντυπα τον τρόπο, δυστυχώς, που κάποιοι συνάνθρωποί μας εγκατέλειψαν την Εκκλησία του Χριστού, για να ενταχθούν σε μια αιρετική κίνηση, πολλές φορές διαπιστώνουμε, εκτός από την απουσία γνώσης της Ορθόδοξης πίστης, να γίνεται λόγος και για ένα άλλο φαινόμενο. Για τα όνειρα.

Στα πλαίσια της διαδικασίας ένταξής τους στον αιρετικό χώρο, συχνά κάνουν λόγο για μια ξεχωριστή εμπειρία που είχαν – όπως τη φανέρωση του Χριστού στο όνειρό τους, την περιγραφή ειδυλλιακών πνευματικών καταστάσεων και άλλοτε την αποκάλυψη γεγονότων, που προκαλούν φόβο και αγωνία σε όνειρα, που είδαν στον ύπνο τους. Τα όνειρα αυτά όλοι τους τα θεώρησαν ως εμπειρική απόδειξη της θείας παρουσίας, ως επιβράβευση και ενίσχυση στο νέο τρόπο ζωής τους, στον αιρετικό δηλαδή χώρο, σε συνδυασμό με τη μόνιμη ψευδαίσθηση ότι εκεί γνώρισαν τον Χριστό αληθινά.

Δεν θα σταθούμε στην επιστημονική ερμηνεία των ονείρων. Θα σταθούμε σʼ ένα άλλο βασικό και θεμελιώδη παράγοντα. Στο ότι στις αιρετικές κινήσεις δεν υπάρχει η δυνατότητα, που να μπορεί κάποιος να διακρίνει τις νόθες εμπειρίες από τις γνήσιες και τούτο γιατί η αίρεση δεν έχει υγιή πνευματικά κριτήρια.

Ακατήχητοι, δυστυχώς, προηγουμένως, άγευστοι πείρας και αγώνα πνευματικής ζωής, χωρίς έμπειρο πνευματικό οδηγό, οι πρώην Ορθόδοξοι δεν μπορούν να συνειδητοποιήσουν ότι αυτό το οποίο περιγράφουν ως μοναδική εμπειρία, την οποία ο Κύριος, υποτίθεται τους έδειξε διά μέσου των ονείρων, είναι κάτι το πνευματικά επικίνδυνο.

Πού έγκειται αυτός ο κίνδυνος; Στο ότι σύμφωνα με την Αγία Γραφή (Β΄ Κορ. 11, 14) και σύμφωνα με την εμπειρία και την πείρα των αγίων Νηπτικών Πατέρων της Εκκλησίας μας των διαχρονικώς αναντικατάστατων απλανών οδηγών μας, τα όνειρα είναι χώρος δράσης μεταμφιεζόμενης δαιμονικής παρουσίας.

Το να μη πλανηθεί δηλαδή ο άνθρωπος μέσω των ονείρων, το επισημαίνει η Αγία Γραφή ήδη από την Παλαιά Διαθήκη. Διαβάζουμε στη Σοφία Σειράχ: «Τα όνειρα δίνουν φτερά στους ανόητους. (…) Από το ακάθαρτο τι μπορεί να καθαριστεί; Και από το ψέμα να αληθέψει; (…) Πολλούς τα όνειρα τους παραπλάνησαν κι όσοι ελπίσανε σʼ αυτά διαψεύσθηκαν» (Σοφ. Σειράχ 34, 1-7).

Γιʼ αυτό το λόγο οι ιεροί Πατέρες, γνωρίζοντας τον κίνδυνο της πλάνης, όχι μόνο συνιστούν να μη δίνουμε προσοχή στα όνειρα, αλλά θεωρούν και ως άξιο επαίνου τον Χριστιανό που θα αρνηθεί να αποδεχθεί τυχόν όνειρο με θεϊκή προέλευση. Η άρνησή του να το εμπιστευθεί, δείχνει άνθρωπο πνευματικά ώριμο που είχε την προσοχή να μη πλανηθεί.

Την αγιοπατερική Ορθόδοξη διδασκαλία την συνοψίζει άριστα, επικαλούμενος μάλιστα την εμπειρία των πνευματικώς πεπειραμένων (ως παρά των εν πείρα γεγονότων ηκούσαμεν) ο άγιος Διάδοχος Φωτικής. Αναφέρει στο 38ο κεφάλαιο των Εκατό Γνωστικών Κεφαλαίων του: «Όμως δύναται να θεωρηθή μεγάλη αρετή το να μη δίδη σημασία κανείς στα όνειρα. Διότι τα όνειρα δεν είναι τίποτε άλλο, τουλάχιστον τα περισσότερα, από είδωλα των λογισμών που περιφέρονται εδώ κι εκεί ή όπως είπα, φαντασίες, διά των οποίων εμπαίζουν τούς ανθρώπους οι δαίμονες. Επομένως εάν δεν αποδεχθώμεν κάποτε κάποιο όραμα που θα σταλή σʼ εμάς από την αγαθότητα του Θεού, δεν θα οργισθή εναντίον μας, διότι το αρνηθήκαμε, ο πολυπόθητος Κύριος Ιησούς. Διότι γνωρίζει ότι αυτό το κάμνομεν από φόβον μήπως μας απατήσουν οι δαίμονες» (Μετάφραση π. Θεοκλήτου Διονυσιάτου – έκδ. Ορθόδοξος Κυψέλη).

Όλα τα όνειρα έχουν πειρασμική προέλευση; Η Αγία Γραφή και οι Πατέρες απαντούν όχι. Υπάρχουν και όνειρα που προέρχονται από τον Θεό. Τέτοια όνειρα π.χ. είναι το όνειρο του Ιωσήφ του Μνήστορος (Ματθ. 1, 20), το όνειρο των Μάγων (Ματθ. 2, 12) και το όνειρο της γυναίκας του Πιλάτου (Ματθ. 27, 19). Αυτές τις περιπτώσεις επικαλούνται διάφοροι αιρετικοί στις συζητήσεις μαζί τους, για να δικαιολογήσουν την εμπιστοσύνη που δείχνουν στα όνειρα, θεωρώντας εκ των προτέρων, ότι όλα έχουν θεϊκή προέλευση.

Για τα όνειρα που έχουν θεϊκή προέλευση κάνουν λόγο και οι άγιοι Πατέρες, οι οποίοι ταυτοχρόνως περιγράφουν και μερικά βασικά γνωρίσματά τους, που στα πλαίσια του πνευματικού αγώνα αποτελούν και κριτήρια αξιολόγησης και προέλευσής τους (βλ. π.χ. Αγ. Διαδόχου Φωτικής, Κεφ. 36-37). Μπορούν, δηλαδή, έτσι ορθώς να αξιολογήσουν αν είναι γνήσια ή νόθα αυτή η εμπειρία και κατʼ επέκταση η προέλευση αυτών των ονείρων.

Αυτός όμως ο πνευματικός πλούτος, τα πνευματικά κριτήρια της Νηπτικής αγιοπατερικής παραδόσεως, είναι ανύπαρκτος στο χώρο της αίρεσης. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να ζουν μια πλάνη σε σχέση με τα όνειρα, αλλά και να προσπαθούν να την επιβεβαιώσουν επικαλούμενοι την Αγία Γραφή!

Και στην ένσταση, πώς μπορεί κάποιο όνειρο να έχει δαιμονική προέλευση, όταν ωρισμένες φορές επιβεβαιώνεται, μας απαντά με την χαρακτηριστική του ακρίβεια ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός. Κατά τον ιερό Πατέρα, οι δαίμονες προλέγουν άλλοτε βλέποντες αυτά που γίνονται από μακριά και άλλοτε στοχαζόμενοι. Γιʼ αυτό πολλές φορές λένε ψέμματα, ενώ κάποιες φορές με τον τρόπο αυτό αληθεύουν. Και ως εκ τούτου ποτέ δεν θα πρέπει να τους δίνουμε σημασία (Έκδοσις Ακριβής, 2, 4). Αν τυχόν ο άνθρωπος δείξει εμπιστοσύνη, επειδή συνέβη κάτι το οποίο επαληθεύτηκε, απλώς, ο αντίδικος έχει καταφέρει να αποσπάσει την εμπιστοσύνη του ανθρώπου και ως εκ τούτου να είναι πιο εύκολα χειραγωγήσιμος στην πλάνη.

Να λοιπόν, γιατί ποτέ οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί σύμφωνα με την παρακαταθήκη των αγίων Πατέρων, ούτε πιστεύουν ούτε εμπιστεύονται τα όνειρα. Προέχει η εν Χριστώ ελευθερία και όχι η εμπιστοσύνη του αθεράπευτου από τα πάθη ανθρώπου στην μεταπτωτική λειτουργία της φαντασίας.

Πηγή:www.pemptousia.gr

Τρίτη, 30 Μαρτίου 2021

ΠΗΓΕ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΣΤΗΝ ΙΝΔΙΑ;

ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΥ ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ Α.Π.Θ.

Στους «βεβήλους και γραώδεις μύθους» (Αʹ Τιμ. δʹ 7), που επινοήθηκαν για να αμφισβητήσουν το Πάνσεπτο Πρόσωπο του Θεανθρώπου Κυρίου, ανήκει και ο ισχυρισμός κάποιων, ότι δήθεν το μοναδικό σε περιεχόμενο κήρυγμά Του και τα αξεπέραστα θαύματά Του οφείλονται στο γεγονός, ότι κατά το χρονικό διάστημα μεταξύ του 12ου και 30ού έτους της ζωής Του πήγε στην Ινδία. Εκεί διδάχθηκε από Βραχμάνους ή και Βουδιστές δασκάλους τη σοφία και απέκτησε απόκρυφες δυνάμεις, μέσω των οποίων τελούσε τα θαύματα.

Εδώ πρέπει να επισημάνουμε, ότι ο εν λόγω ισχυρισμός δεν είναι νέος. Είναι πολύ παλαιός. Είναι άποψη του Κέλσου (170 μ.Χ.) στη γνωστή πολεμική του κατά του Χριστού, στο έργο του «Αληθής Λόγος», με μιά παραλλαγή μόνο ως προς τη χώρα. Ο Κέλσος θεωρούσε ως χώρα, στην οποία διδάχθηκε δήθεν τα μαγικά, την Αίγυπτο αντί της Ινδίας.

Στους νεώτερους χρόνους βλέπουμε τον παράλογο και ανιστόρητο αυτόν ισχυρισμό περί της δήθεν μετάβασης του Ιησού στην Ινδία, να τον αναφέρουν ο γνωστός Γερμανός φιλόσοφος Σοπενχάουερ στο δίτομο έργο του Parerga und Paralipomena, 1851, και ο Ρώσος Ν. Notowitsch, στο έργο του Die Lucke im Leben Jesu, Stuttgart, 1894.

Στη συνέχεια, ενδεικτικώς θα αναφέρουμε ορισμένα ονόματα. Η άποψη αυτή συζητιέται από τους K.Berna, A.Fabe-Kaiser, και επαναλαμβάνεται μετα βεβαιότητος από τον Η. Kersten (Κ. Berna-Jesus ist nicht am Kreuz gestorben,1957. A.Faber-Kaiser, Jesus lebte in Indiem, 1984).

Επιπλέον, εν προκειμένω, πρέπει να αναφέρουμε και τις τοποθετήσεις των J.Dirnbeck και G.Gronbold,( J.Dirnbeck ,Die Jesusfalscher Ein original with entstellt, 1994Jesus in Indien.Das Ende einer Legende,1985), σχετικά μέ το θέμα μας.

Στον Ελληνικό χώρο η άποψη αυτή εκπροσωπείται από τρεις συγγραφείς, τα βιβλία των οποίων, εκτός από τους εντυπωσιακούς τίτλους και τις ψευδοεπιστημονικές αναλύσεις περί δήθεν ανακαλύψεων και αποκαλύψεων, είναι δηλωτικά ημιμάθειας και σύγχυσης.

Την άποψη όμως, περί της δήθεν μετάβασης του Ιησού στην Ινδία, την υποστηρίζει και μία ισλαμική σέκτα, γνωστη με το όνομα Αχμαντίγια (Ahmadiyya), με διαφορά όμως ως προς το χρόνο και τα γεγονότα.

Σύμφωνα με την εν λόγω ισλαμική σέκτα, ο Χριστός δεν πέθανε στο Σταυρό. Μετά τον υποτιθέμενο κατ' αυτούς θάνατό του και την Ανάσταση, έφυγε και πήγε στην Ινδία και συγκεκριμένα στο Κασμίρ. Έζησε εκεί, κήρυξε και πέθανε σε ηλικία 120 χρόνων. Κατά την Ahmadiyya μάλιστα ο τάφος του βρίσκεται στο Srinagar (H.Gasper-J.Mueller-F.Valentin, Lexicon der Sekten, Sondergruppen und Weltanschauungen. 20017, σελ. 527).

Βασικό επιχείρημα των υποστηρικτών της άποψης περί μετάβασης του Χριστού στην Ινδία είναι ο ισχυρισμός, ότι σιωπά η Καινή Διαθήκη για το χρονικό διάστημα που μεσολαβεί μεταξύ του Ιησού δωδεκαετούς στο Ναό και την έναρξη της δημόσιας δράσης Του.

Σιωπά όμως όντως η Καινή Διαθήκη για το εν λόγω χρονικό διάστημα του επίγειου βίου του Κυρίου;

Μία προσεκτική μελέτη του Ιερού κειμένου αποδεικνύει το αντίθετο. Η αναφορά βεβαίως εκτενών αναφορών απουσιάζει γι' αυτό το χρονικό διάστημα της επίγειας ζωής του Κυρίου. Αυτό όμως είναι κατανοητο γιατί ξέρουμε, ότι τα Ιερά Ευαγγέλια είναι μεν οι κατ' εξοχήν αξιόπιστες ιστορικές πηγές σχετικά με το πρόσωπο του Θεανθρώπου, δεν αποτελούν όμως βιογραφίες του Χριστού. Τούτο εξάλλου μας το βεβαιώνει και ο Ευαγγελιστης Ιωάννης σχετικά μέ τον χαρακτήρα και τον σκοπό των Ιερών Ευαγγελίων. (Κεφ. κʹ 3031).

Τι αναφέρει λοιπόν, η Καινή Διαθήκη;

Μας πληροφορεί, ότι μετά την επιστροφή του Κυρίου από τα Ιεροσόλυμα στην Ναζαρέτ και αφού έχει προηγηθεί το θαυμαστό γεγονός του δωδεκαετούς Ιησού στο Ναό, όπου «εξίσταντο δε πάντες οι ακούοντες αυτού επί τη συνέσει και ταις αποκρίσεσιν αυτού» (Λουκ. βʹ 47), ο Κύριος παραμένει στη Ναζαρέτ συνεχώς μαζί με τη Θεοτόκο και το μνηστήρα Ιωσήφ. Σύμφωνα με το Ιερό Κείμενο «ην υποτασσόμενος αυτοίς» (Λουκ. βʹ 51).

Το συνεχές της παραμονής του στην άσημη Ναζαρέτ μέχρι την έναρξη του δημοσίου έργου Του επιβεβαιώνεται και με τις μαρτυρίες των ιδίων των συμπατριωτών Του. Ο Κύριος μιλώντας αργότερα στη συναγωγή της Ναζαρέτ θα προκαλέσει την έκπληξη και την απορία των συμπατριωτων Του από τη σοφία των λόγων Του και τη δύναμη των θαυμάτων Του.

Η έκπληξή τους ήταν μεγάλη, ακριβώς, γιατί το πρόσωπό Του τους ήταν γνωστό. Ήξεραν ότι ο ίδιος ήταν μέχρι πρότινος μέλος μιας άσημης οικογένειας της Ναζαρέτ (Ματθ. ιγʹ 5456. Μάρκ. ϛʹ 13). Το γεγονός αυτό είναι επιβεβαιωτικό του «ην υποτασσόμενος αυτοίς», και ότι ουδέποτε απομακρύνθηκε από την πατρίδα Του δήθεν για να σπουδάσει ή να αποκτήσει απόκρυφες δυνάμεις.

Την ίδια πραγματικότητα όμως την επιβεβαιώνουν και οι άλλοι Ιουδαίοι στα Ιεροσόλυμα, όταν με αφορμή τη θαυμαστή διδασκαλία του Κυρίου στο Ναό, με απορία θα αναφωνούν: «Πώς ούτος γράμματα οίδε μη μεμαθηκώς;» (Ιωάν. ζʹ 15).

Ολοκληρώνοντας  τις επισημάνσεις μας σχετικά με την αντίληψη της δήθεν μετάβασης του Κυρίου στην Ινδία κατά το χρονικό διάστημα μεταξύ του 12ου έως 30ού έτους Του, πρέπει να τονίσουμε, ότι η εν λόγω αντίληψη ξεκινά από ορθολογιστικές προϋποθέσεις, αγνοεί το εξ Αποκαλύψεως φρόνημα της Εκκλησίας σχετικά με το Πρόσωπο του Κυρίου και βρίσκεται σε πλήρη διάσταση με την αγιοπατερική εκκλησιαστική διδασκαλία.

Αποτελεί κλασικό παράδειγμα προσπάθειας να αντικατασταθεί η αλήθεια από την αυθαιρεσία και τις φαντασιώσεις.

Πηγή:www.impantokratoros.gr

Πέμπτη, 25 Μαρτίου 2021

«Η ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ» ΚΑΙ ΤΑ ΤΕΧΝΑΣΜΑΤΑ ΤΗΣ «ΣΚΟΠΙΑΣ» ΜΕ ΤΑ ΕΜΒΛΗΜΑΤΑ

ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΥ ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ Α.Π.Θ.

Είναι γνωστό ότι οι Μάρτυρες του Ιεχωβά δεν πιστεύουν και δεν εορτάζουν την Ανάσταση του Κυρίου. Την αντικατέστησαν και εορτάζουν την ανάμνηση του θανάτου του Ιησού Χριστού τη 14 Νισάν1. Με αφορμή αυτό το γεγονός, κάθε χρόνο, στις συναθροίσεις, που κάνουν καλούν και μη Μάρτυρες του Ιεχωβά, για να παρεβρεθούν σ’ αυτή την εκδήλωση.

Σχετικά με το γεγονός όμως αυτό υπάρχει ένα τέχνασμα της οργανώσεως, που δεν είναι ευρύτερα γνωστό. Η εταιρεία «Σκοπιά» χωρίζει τους ανθρώπους σε δύο τάξεις. Στον «πολύ όχλο», που έχει επίγεια ελπίδα, δηλαδή, όσο πιο συνεπείς είναι στα κελεύσματα της εταιρείας, υποτίθεται θα ζήσουν χίλια χρόνια πάνω στη γη και στο «μικρό ποίμνιο» ή αυτούς που έχουν ουράνια ελπίδα (κατά την εταιρεία είναι οι 144.000), και υποτίθεται θα είναι συγκυβερνήτες μαζί με τον Χριστό και θα διοικούν τον «πολύ όχλο» κατά την επίγειο χιλιετή βασιλεία.

Αυτοί που ανήκουν στο μικρό ποίμνιο (144.000) και μόνο αυτοί, αποκλειστικά, ισχυρίζεται η εταιρεία Σκοπιά, έχουν δικαίωμα στην ανάμνηση της «επετείου του Ιησού Χριστού», να λαμβάνουν τα λεγόμενα «εμβλήματα»2. Τα σύμβολα δηλαδή, που είναι το άζυμο ψωμί και το κρασί. Τι δεν είναι όμως ευρύτερα γνωστό;

Η εταιρεία ισχυρίζεται, αν και τελευταία λόγω του αδιεξόδου προσπαθεί εντέχνως στα έντυπά της να διαφοροποιηθεί για μία ακόμη φορά, ότι ο αριθμός των 144.000 έχει κλείσει το 1935(3). Η κοινή λογική λέει ότι καθώς περνούν τα χρόνια, αφού ζούσαν ήδη το 1935 αυτοί που μπορούσαν να λάβουν τα «εμβλήματα», ότι ο αριθμός πρέπει να μειώνεται μέχρι να μηδενιστεί.

Ισχύει αυτό στην πραγματικότητα; Φυσικά όχι. Εδώ καταργείται και η κοινή λογική. Αν προσέξει κάποιος τα στατιστικά στοιχεία που δημοσιεύει η εταιρεία «Σκοπιά» στα λεγόμενα «Βιβλία του Έτους» θα διαπιστώσει το τέχνασμα. Ο αριθμός αντί να μειώνεται, αυξάνεται.

Κατά την εταιρεία «Σκοπιά» λάμβαναν τα «εμβλήματα»:

α) Το έτος 1961: 13.284

β) Το έτος 1962: 12.714

α) Το έτος 1990: 8.734

β) Το έτος 1991: 8.850

γ) Το έτος 2006: 8.758

δ) Το έτος 2007: 9.105 (!!!)

ε) Το έτος 2008: 9.986 (!!!)

στ) Το έτος 2011: 11.102 (!!!)

Τι διαπιστώνουμε; Ότι η οργάνωση, η οποία αρέσκεται να αυτοδιαφημίζεται ως ο «ορατός αγωγός του Ιεχωβά πάνω στη γη», με τα τεχνάσματά της καταργεί και την κοινή λογική και η ίδια αυτοδιαψεύδεται. Στα έντυπά τους αναφέρουν: «ο αριθμός των χρισμένων στη γη μειώνεται»4. Αλλού ομολογούν πάλι: «έληξε η γενική κλήση της ουράνιας τάξης»5. Από την άλλη όμως τον αυξάνουν συνεχώς. Σημασία έχει για την οργάνωση να διατηρήσει και να διαφυλάξει το σύστημα κακοδοξιών που έχει δομήσει.

Εφαρμόζοντας τον αγιογραφικό λόγο «το δέντρο γνωρίζεται από τους καρπούς» (Ματθ. 12, 33) αντιλαμβανόμαστε πόσο φρικτό είναι το γεγονός να παγιδευτεί κάποιος ή να πιστέψει αυτά που διδάσκουν οι Μάρτυρες του Ιεχωβά.

Σημειώσεις:

1. Βλ. Σκοπιά, 1-2-1976, σ. 91. Γνώση που οδηγεί στην Αιώνια Ζωή, έκδ. Μ.τ.Ι, 1995, σ.127.

2. Βλ. Σκοπιά, 1-2-1976, σ. 94.

3. Βλ. Σκοπιά, 15-6-1992, σ. 23. Σκοπιά, 15-4-1995, σ. 19. Σκοπιά, 1-5-2007, σ. 30. Πρβλ. R. Hauth, Kleiner Sekten Katechismus, 20047, σσ. 108-110.

4. Βλ. Βιβλίο Έτους 1993, έκδ. Μ.τ.Ι, σ. 253. Σκοπιά, 1-4-2007, σ. 25

5. Βλ. Σκοπιά, 15-4-1995, σ. 31.

Ορθόδοξος Τύπος, Αριθμός Φύλλου 2018, 11 Απριλίου 2014